Archive for the ‘Galicia Emigrante’ Category

O Padroado da Cultura Galega homenaxea a Manuel Saa

Venres, Novembro 12th, 2010

O Padroado da Cultura Galega celebrou o seu 46 aniversario nunha cerimonia no Centro Ourensán de Montevideo, entregando a Vieira de Prata ao emigrante ourensán Manuel Saa, odontólogo e antigo presidente da institución. Así mesmo, militou no Partido Socialista de Uruguai e no Bloque Nacionalista Galego, do que aínda hoxe é o portavoz en Montevideo.

Saa lembrou o seu primeiro acto patriótico galego en 1983 cando viaxou a Bos Aires con outros directivos do Padroado da Cultura Galega, para despedir os restos de Alfonso Castelao que serían repatriados á súa terra. Lembrou tamén as palabras de Eduardo Galeano na súa obra maxistral de ‘Las venas abiertas de América Latina’, nas que di que “a causa nacional latinoamericana é, ante todo, unha causa social: para que América Latina poida nacer de novo, haberá que empezar por derrubar aos seus donos, país por país. Ábrense tempos de rebelión e de cambio. Hai quen cren que o destino descansa nos xeonllos dos deuses, pero a verdade é que traballa, como un desafío candente, sobre a conciencia dos homes”.

Congreso da Emigración Galega, 1976

Martes, Novembro 9th, 2010

Os congresos da emigración galega comezaron a celebrarse en 1909, repetindo convocatoria en 1956, 1959, 1965, 1971 e 1976. Aínda que sen dúbida o máis coñecido de todos foi o de 1956, que tivo lugar en Bos Aires, coa intervención dalgúns dos máis destacados políticos e intelectuais galego emigrados e exiliados residentes nos países americanos, o celebrado en 1976 en Vigo tivo unha gran significación política. Foi un dos primeiros grandes actos públicos celebrados en Galicia despois da morte do ditador Francisco Franco e nel puideron verse grandes diverxencias políticas entre as autoridades e moitos dos asistentes.

Foron unhas xornadas nas que houbo debate técnico e debate político e, como escribía Alfonso Magariños o 1 de xullo en Faro de Vigo tras a súa clausura, resultara unha asemblea “verdaderamente apasionante y movida”. Entre as declaracións de principios aprobadas estaba unha ponencia sobre industrialización que afirmaba que a modernización de Galicia debía basearse sobre a conservación da natureza, o medio ambiente e a ordenación do territorio. Asemade, aprobouse a declaración de que “a fala galega” era “a base da comunicación e do ensino en Galicia”. La Voz de Galicia dedicoulle unha media de dúas páxinas diarias ao congreso, recollendo (a diferenza do Faro) especialmente o carácter eminentemente político que tiveran algúns relatorios, por exemplo o do Centro Galego de Bos Aires, que afirmaba que “el patriotismo gallego está por encima de las disquisiciones de tipo ideológico” ou a do tamén bonaerense Centro de Betanzos, que reclamaba a amnistía para presos e exiliados, así como liberdades cívicas e o dereito de autodeterminación para Galicia. Asemade, dende a Comisión de Estudos Galegos se propoñía a actualización do Estatuto de Autonomía do 36. Ademais, La Voz destacaba o 27 de xuño as peticións de “industrialización, reforma del agro, centros de enseñanza suficiente, atención a la emigración y libertades democráticas para Galicia”. Outro dos titulares de La Voz nese día eran as declaracións de Xosé Díaz, representante de O Toxo de París, que segundo La Voz fora marxinado pola organización do congreso, e que afirmaba que a emigración era o resultado dunha política determinada e sufría as súas consecuencias.

Nestes debates políticos tomaron tamén parte forzas da oposición aínda clandestina, feito que foi recollido por La Voz o día 29: “As forzas galegas da oposición presentaron unha declaración de principios ao Congreso”, destacando o xornal que esta declaración non fora lida aos congresistas en ningún intre. O comunicado, asinado por todas as formacións políticas e sindicatos, denunciaba que “o réxime político que ven durando 40 anos non soio non solucionou nin soluciona o problema emigratorio galego, senón que o favoreceu”, esixía a ruptura democrática “ao traveso da movilización das masas” e a instauración dun “réxime provisorio de autogoberno en Galicia simultáneo co que se implante a nivel do Estado Español, que convoque e orgaíce eleciós libres para unha asemblea lexislativa constituínte”. Asemade, propoñía ao Congreso unha amnistía xeral para “todos os presos i esiliados políticos”. O xornal tamén reflectía a tensión que presidiu a derradeira xornada do congreso, destacando a “presenza policial nas proximidades” e a “tensa sobremesa”.

Finalmente, o congreso, moi dividido, saldouse coa vitoria da candidatura oficialista de Valentín Fernańdez, que derrotou á progresista de Arturo Cuadrado e Baldomero Cores. Así e todo, foi unha vitoria para a democracia; Xosé A. Gaciño escribía o 4 de xullo en El Ideal Gallego sobre o congreso, nunha crónica que titulaba La emigración también es política, salientando o enfrontamento entre dúas posturas “los apolíticos” e os “partidarios de un cambio”. O xornalista tamén destacaba que esta reunión posibilitara o segundo documento político asinado por todas as forzas políticas de oposición que actuaban en Galicia.

Filmes sobre a emigración en Flocos.tv

Martes, Novembro 9th, 2010

Flocos.tv é un espazo creado en 2008 para acoller e permitir a visión de todo tipo de produccións audiovisuais galegas, tanto recentes como clásicas, profesionais ou experimentais e amateurs. Na actualidade conta con 360 peliculas, que se poden ver de xeito totalmente gratuíto, entre elas unha ducia de filmes relacionados coa emigración. Por exemplo as obras mestras Sempre Xonxa, Urxa ou Emigrante. Esta última peza, non demasiado coñecida, é unha singular e pouco coñecida curtametraxe cinematográfica gravada nas terras de Caldelas en 1979, producida e editada por Olegario Sotelo Blanco, quen conta co protagonismo do cantautor Ovidi Montllor interpretando a un mozo ourensán que ten que emigrar a Europa.

O pai de Migueliño (1977)
Emigrante (1979)
Cantigas de emigración (1980)
Mamasunción (1984)
Urxa (1989)
Sempre Xonxa (1989)
Cubalibre (1995)
Isolina do Caurel (1997)
Ignotus (2000)
Balor (a little Galician accent but good) (2008)

Os ‘fillos’ irlandeses organízanse na rede

Venres, Novembro 5th, 2010

A diáspora irlandesa é unha das máis numerosas en todo o mundo (calcúlase que ao redor de oitenta millóns de persoas son descendentes de irlandeses), tamén é das que manteñen con máis intensidade e orgullo un sentido de identidade propia. Irlandeses, coma os galegos, hainos en case todos os países, pero é evidente que foron os Estados Unidos, Canadá e Australia os seus destinos maioritarios. Hai varias iniciativas que, ao xeito de Fillos.org, procuran establecer contacto a través das novas tecnoloxías entre os irlandeses, fillos e netos de irlandeses, repartidos por todo o planeta e fomentar as súas ligazóns coa súa terra de orixe. Cómpre ter en conta que na actualidade, despois de anos de milagre económico a mala situación da economía irlandesa está provocando que de novo milleiros de persoas emigren da illa a outros países.

Xa Manuel Casal no seu traballo O papel de Internet na conservación da cultura e identidade galegas entre os descendentes de emigrantes referiu os distintos instrumentos que dende os primeiros tempos de popularización de internet empregou a comunidade irlandesa en todo o mundo para comunicarse, coma o IrishChat, a Virtual Irish Community ou IrishRoots. Se cadra o mellor exemplo de espazo de encontro e intercambio é o portal Irishabroad, con case 250 mil usuarios en todo o mundo. A iniciativa púxose en marcha en 1998 por parte da comunidade irlandesa en San Francisco e é precisamente nos Estados Unidos onde reúne á meirande parte dos seus integrantes.

Pero a diáspora irlandesa continúa a organizarse na rede: RendezVous353 creouse en febreiro deste ano e xa conta con máis de dez mil membros rexistrados (crecendo a un ritmo altísimo, no último mes duplicou o número de usuarios). Recentemente incorporou un novo espazo que ten como obxectivo conectar a empresarios de orixe irlandesa en todo o mundo, procurando apoiar a recuperación da economía do país. A páxina foi creada por M. McLaughlan e Richard O’Donnell co apoio doutras persoas da zona de Limerick. Ten unha estrutura semellante a Facebook e a outras redes sociais, e a través del os membros comparten novas, preguntas, fotos ou vídeos con persoas que se cadra viven no outro lado do océano. É por iso que xa é coñecida como o facebook irlandés, aínda que a páxina inclúe moitos outros elementos distintos ao da pura rede social, como blogs, foros e espazos de noticias. A páxina recibiu xa o apoio de coñecidos persoeiros (moitos músicos, por exemplo) de Irlanda e tamén líderes locais de orixe irlandesa (políticos, empresarios, artistas) en distintos países.

Outra páxina de recente creación é irishgathering.ie, un espazo creado para “celebrar a singularidade da cultura irlandesa e da súa herdanza” e para “promocionar a Irlanda en todo o mundo como unha nación de creatividade, dinamismo empresarial, habilidade literaria, xenio deportivo e lenda musical”. Na súa declaración de intencións, a páxina anima a os fillos de irlandeses en todo o mundo a se converter en “individuos extraordinarios”, animando a os seus familiares e amigos de orixe irlandesa a “iniciar unha viaxe épica para conectarse globalmente ás súas raíces irlandesas”, restablecendo a súa ligazón con Irlanda e cos seus clans (apelidos) de orixe. O espazo facilita, polo tanto, a conexión entre os descendentes de Irlandeses que residen noutros países cos familiares que teñen na illa e inclúe apartados dedicados á xenealoxía e á heráldica. O obxectivo da páxina é chegar aos cen mil rexistrados en seis meses.

Os descendentes de irlandeses nos Estados Unidos nunca perderon o hábito e o interese por seguir a actualidade do que sucedía na illa. Así, era habitual que, reunidos dos pubs irlandeses en Nova York ou Boston, se lanzasen sobre os xornais, o Irish Independent ou o Sunday World ou mesmo algún semanario local, aínda que estes chegasen con máis de tres días de atraso. Tamén eran moi seguidos os semanarios que os propios emigrantes irlandeses editaban en América, coma o Irish Voice ou o Irish Echo, creado en 1928. É por isto que na actualidade os irlandeses en todo o mundo lean por milleiros as edicións irlandesas dos xornais irlandeses (o Independent, o Cork Examiner, ou o Ireland), que nalgúns casos contan con máis lectores de fóra de Irlanda que no propio país, ou que teñan como páxina de consulta frecuente a Irish Internet Encyclopedia.

A diáspora irlandesa comezou moi cedo a empregar Internet para comunicarse. En 1987 (!!!) comezou a distibuírse o The Irish Emigrant, un semanario de información dirixido en principio aos traballadores irlandeses da empresa Digital que vivían fóra da terra e que se difundía de xeito gratuíto por correo electrónico. Comezou con 15 lectores e en 1994 xa chegaba a 2600 subscricións, da que xa só unha pequena parte eran empregados da empresa. O semanario era lido mesmo por persoas que non tiñan contacto ningún coa Internet, pois era impreso e distribuído entre familiares e amigos. O seu creador, Liam Ferrie, comezou nese momento a traballar a tempo completo no xornal e comezou a cobrar unha pequena cota anual (40 dólares) aos subscritores, o que apenas fixo baixar o número de envíos. Tres anos despois, o semanario volveu facerse gratuíto e comezou a vivir da publicidade e sobre todo dos anuncios por palabras. Hoxendía o xornal conta con 18 mil subscritores en 120 países e emprega a seis xornalistas a tempo completo. Ademais, conta cunha edición impresa e de pago en Boston, de 72 páxinas, que vende ao redor de 15 mil copias cada semana. E é que o incremento dos lectores dos xornais dixitais en Internet non fixo descender a tirada dos diarios e semanarios editados pola diáspora irlandesa nos Estados Unidos. O Irish Echo, por exemplo, do que falaba antes, mantén unha difusión de 60 mil exemplares.

La morriña se lleva en la sangre

Xoves, Agosto 14th, 2008

Hola, MI nombre es Sebastián Deus, nací en Argentina hace 35 años. Mi Abuelo Modesto nació en España, en Galicia, el pueblo de Mugardos. Debió exiliarse en Francia durante la guerra civil, el destino de cientos de miles de compatriotas, Allí en Francia nació mi padre, luego soportaron el nazismo y la posguerra. En el 55 emigraron a Argentina, aquí armaron su vida y luego nací yo, en el 72. ¡5 días después murió mi padre, unos meses después mi tío paterno y años mas tarde mi abuelo, por lo que no conocí a nadie de mi familia paterna. (máis…)

Retorno a Galicia

Luns, Xaneiro 7th, 2008

Como texto inaugural do ano, queríamos que figurara unha historia alegre, unha historia de reencontro, con final feliz. Así é a historia de Mary Barreiro, galega que, como tantos outros, viuse obrigada a emigrar a Arxentina cos seus pais, onde estes e as súas lembranzas axudáronlle a cultivar o amor a Galicia. Un bo día cruzouse con Fillos de Galicia e co Atopadoiro, onde conseguíu localizar ós seus familiares nesta parte do océano. Mary estivo fae ben pouco por Galicia, visitando os seus recordos, mediante a ponte establecida por Fillos.org. Pedímoslle que nos contara a súa experiencia e sentouse diante do papel. Aquí podedes ler a alegría dunha persoa que conseguíu retornar a Galicia gracias a Fillos de Galicia. (máis…)

En memoria de las republicanas en México

Mércores, Outubro 10th, 2007

(In Memoriam Ramona Rubianes Gómez) Artículo de Rogelio Diz Rubianes, analista político e hijo de represaliados españoles en México.

El jueves 20 de septiembre a la edad de 86 años, dejó de existir otra más de las últimas republicanas llegadas de aquella generación que fueron represaliadas en México, mi madre Ramona Rubianes Gómez. (máis…)

La Galicia exiliada en México

Mércores, Agosto 1st, 2007

(Un artigo de Roxelio Diz) Cuando uno es niño, su preocupación no es otra que por el medio del juego y de su fantasía descubrir el mundo que lo rodea, sin embargo la esponja que tenemos por cerebro absorbe todo lo que ocurre a su alrededor y lo guarda en un casillero que sale a la luz cuando menos te lo imaginas. Solo necesita una situación, una frase o un nombre que funcione como disparador para que esos recuerdos fluyan. (máis…)

Música galega na ialma

Luns, Marzo 26th, 2007

Cinco rapazas fillas de galegos en Bélxica fan música e abren as portas do mundo para a cultura que aprenderon dende o berce. Ialma ten unha historia que merece ser conta. Son elas mesmas quen a narra nesta entrevista.
(máis…)

O son dunha gaita en terra allea

Sábado, Marzo 17th, 2007

Non é sinxelo estar nunha terra allea, onde a cultura non é a túa. Por iso, agradezo cada mínima expresión da cultura que corre polas miñas veas. Dese sentimento que dende a miña infancia foi crecendo dentro de min.
(máis…)