Archive for Marzo, 2006

Protesta de modelos galego-brasileiras en contra da corrupción

Venres, Marzo 31st, 2006

PlanetaGalego faise eco da nota enviada por Marco Ferrari, descendente da galega Margarita Castro, sobre a acción de denuncia efectuada durante un recente e importante desfile polas súas fillas, Márcia e Verônica Amores, modelos e estilistas no Brasil, contra a corrupción nese país.

Como se transmite uma idéia quano se tem vergonha na cara, talento, consciência cívica e coragem

No nosso país, nesta época e suas circunstâncias, criar uma idéia e transportar seu conteúdo (em princípio abstrato) para ser apreciada, sopesada e, por sua vez, fincada na consciência da sociedade como um todo e conseguir retransmiti-la com eficácia visando sua adoção, demanda a observância de alguns parâmetros iniludíveis, pois, a mesma, cansada de sugestões válidas como pensamento mas hirtas desde seu nascedouro ou perecíveis durante seu transcurso, exige novas (diferentes e arrojadas) formas de linguagem ao alcance de todos e que, sendo compreendidas e
assimiladas por todas suas camadas iniciarão o princípio de sua verdadeira consolidação e proselitismo.

Criar um pensamento renovador ou a perspectiva de uma miragem esperançosa quando se têm suficientes cabide$ para oferecer a marqueteiros de escândalos subvencionados por”amicis della cosa nostra” e operários colocados em postos estratégicos de decisão e alcance de caudais é fácil; difícil, muito difícil é conseguir fazê-lo quando só se têm autênticos amigos, dignidade, civismo, ética, determinação, talento, criatividade e coragem.

Por isso, ver as imagens que pela Terra e Uol percorreram o mundo “www.terra.com.br” e “www.uol.com.br” Modas/ Casa de Criadores/ À Dor Amores do dia Domingo 19 de março (o segundo Evento de Modas mais importante do País) estampadas nas fotos principais encerrando o desfile, Margarida e suas filhas, estas duas últimas vestindo camisetas com os dizeres “A corrupção política promove a miséria e a violência” na frente, e às costas, “Campanha para que essa prática vire crime hediondo” pôs toda a platéia presente aplaudir de pé por longos minutos e, certamente, ao coração de centenas de milhões de internautas do mundo todo na mesma sintonia vibratória dessa mensagem universal.

Relataram as estilistas a imprensa que, o sentindo das máscaras é o protesto da mulher anônima como representatividade humana, abstraída de posição social, cor, raça e religião através da ínguagem que elas mais conhecem. O protesto adquire uma dimensão sem precedentes já que foi brandido no âmbito feêrico da Moda, ambiente onde a mulher emite sua opinião de gostos do vestido compartilhando-o com toda a comunidade feminina e, repassa todos seus acontecimentos aos seus maridos (Vice) Presidente, Senadores, Deputados, Ministros do Judiciário, Desembargadores, Procuradores e Juizes que legislam e ministram sobre as leis através dos interesses e clamor da sociedade, como naturalmente também o fazem as companheiras de todos os representantes das forças vivas mais representativas.

Esperamos com tudo isto que, a diferença da Campanha do Desarmamento que custou arredor de 500 milhões aos cofres públicos resultando essa pretensão elitista bem pior como emenda do que o próprio soneto, (haja vista o aumento das chacinas como antes jamais se viu no país, o assassinato de inúmeros policiais militares e civis, ataques a Delegacias e Cabines, o incremento de assaltos, roubos e seqüestros e, o avolumento do crime organizado de todo tipo enfrentando o Estado e suas Forças Armadas mesmo no coração de suas Bases) enraíze em todas nossas consciências frutificando (esta vez) em resultados de câmbios e esperanças verdadeiras e não demagógicas e de
palanques.

Eu particularmente, ao fim, posso partir: Já escrevi um livro, plantei árvores e fiz filhos. Vale dizer filhas.

Aquelas mesmas que, chorando compulsivamente através de suas máscaras nem bem concluiu o desfile me abraçando disseram-me:” O senhor, viu, pai, como foi recebido a nossa mensagem?”

Ver a noticia en webs brasileiros:

(Fotos: Marcelo Pereira/Terra Brasil)

Polémica entre el Obispado de Lugo y los mormones

Martes, Marzo 28th, 2006

Hace aproximadamente unos 25 años que la Iglesia de Jesucristo de los Santos de los Últimos Días más conocidos por “Los mormones”, procedieron mediante un acuerdo tácito con algunos de los obispados de la Iglesia Católica que aceptaron el acuerdo, sobre la microfilmación de los archivos correspondientes a las diócesis implicadas. (máis…)

Unha árbore por un fillo desaparecido

Venres, Marzo 24th, 2006

Dionisia López Amado, a nai galega da praza de Maio. (Un artigo de Ana Miranda tirado de Vieiros)

Durante os anos da dictadura arxentina, que se inicia co golpe de estado o 24 de marzo de 1976 e remata en 1983, desarticulouse a organización popular, social e cultural dun pais a través da organización dun plan criminal de eliminación dunha boa parte da cidadania seleccionada por motivos ideolóxicos, políticos, étnicos e relixiosos, a través da prisión, da tortura, o asesinato, a desaparición forzada, os “voos da morte”, as cremacións, a sustracción de recén nacidos e o exilio forzado, ademais dunha destrucción deseñada do tecido productivo. Un balance de 30.000 desaparecidos, entre eles 576 cidadáns de orixe española, dos que 300 eran galegos.


“Porque a verdadeira perversión dos represores é que non só mataron ás víctimas senon que tamén se apropiaron do saber sobre o acontecido. E con esto prolongan o sofrimiento dos familiares que sobreviviron. Por eso hai que seguir derribando muros, no só os dos centros de detención, senon os da impunidade”.
Juan Gelman

Durante os anos da dictadura arxentina, que se inicia co golpe de
estado o 24 de marzo de 1976 e remata en 1983, desarticulouse a
organización popular, social e cultural dun pais a través da
organización dun plan criminal de eliminación dunha boa parte da
cidadania seleccionada por motivos ideolóxicos, políticos, étnicos e
relixiosos, a través da prisión, da tortura, o asesinato, a
desaparición forzada, os “voos da morte”, as cremacións, a sustracción
de recén nacidos e o exilio forzado, ademais dunha destrucción deseñada
do tecido productivo. Un balance de 30.000 desaparecidos, entre eles
576 cidadáns de orixe española, dos que 300 eran galegos. Cúmplense 30
anos do inicio desa barbarie. Nunca o Parlamento Galego nen o Goberno
galego condeou publicamente os feitos cometidos da dictadura arxentina,
contra estes cidadáns galegos desaparecidos nen contra a vulneración
dos dereitos humanos, a pesar das iniciativas políticas do grupos
daquela na oposición, a pesar de iniciativas sociais e xudiciais como
as que emprenderon a CIG e asociacións de dereitos humanos. Esta
semblanza do perfil humano de Dionisia López Amado, Nai da Praza de
Maio, nai dun galego desaparecido, pretende reabrir o debate da memoria
histórica dos galegos desaparecidos hai 30 anos durante a dictadura en
Arxentina, O tratamento institucional da diáspora e das nosas relacións
co mundo tamén ten que ir en iniciativas novas que servan recuperar a
dignidade e o valor como pobo, cara os seus cidadáns, os vivos e os
mortos, os presentes e os desaparecidos e en especial cara o
posicionamento oficial polo respeito dos dereitos humanos, como nación
galega universal.

A galega da zona Norte

Dionisia López Amado, 78 anos en febreiro, natural de Cedeira. Chámanlle “a galega da zona norte”,
porque reside na zona de Tigre, no banlieu do Gran Bos Aires. Mediodia
soleado na sua casa, mentras toma un mate fresco, escoitando o novo
disco de Luar na Lubre. Emocionada, fala sen parar do pasado, coa forza
da compostura de quen nunca se da por vencido. Vive a Guerra civil, da
que a lembranza de presos e escapados, fíxolle pouso no seu sentir e
actuar futuros, e en 1952, co temor dunha terceira guerra, a sua
familia pide cartas de reclamo ao seu tio de Arxentina aonde marcha co
seu fillo de cinco meses. Di lembrarse que existia un campo de
concentración na praia en Cedeira, perto da fábrica de salazón. Leva en
Arxentina unha vida normal de traballadora. Até que o 15 de maio de 1976 desaparece o seu fillo Antonio Adolfo Díaz López, fotógrafo de 26 anos xunto coa sua nora, enfermeira, ambos pertencentes ao Partido Revolucionario dos Traballadores

(PRT). Daquela Dionisia estaba facendo os cimentos da sua actual casa.
Paralizou as obras, paralizou a sua alegria iniciando unha camiño
incesante, constante, implacable para loitar contra a impunidade e
esclarecer as causas da desaparición do seu fillo.

Non esquencer o pasado pisado

Nunca recibiu un certificado de defunción pola desaparición de Antonio.
Os desaparecidos son como pantasmas, como flores murchas que nunca se
poden arrancar de todo, pero que tampouco se poden regar para que
sobrevivan. Di que non sinte odio polo sucedido, por eso din dela os
arxentinos “a galega que non sabe odiar”, pois pensa “que o odio
destrue ás persoas que defenden”. Sinte desprezo, desprezo visceral,
pero non odio. Só quere xustiza, como todos os familiares dos
desaparecidos. Valora positivamente algúns xestos do Goberno Kirchner,
máis considera que ten que presionar mais para que se abran xuizos
pechados polas leis arrasadoras do pasado pisado, e continúen as causas
abertas nos últimos dous anos, dende que o Congreso da Nación derogara
as Leyes de Obediencia Debida y Punto Final, as chamadas leis do perdón, declaradas inconstitucionales en 2003.
Participa no 2004 no acto de homenaxe e creación do Museo da Memoria
coa apertura da Escola Oficial da Armada Arxentina, a ESMA, o símbolo
do horror, da detención e a tortura clandestinas durante toda a
dictadura. Nese acto di que voltou a recuperar as bágoas, pensando que
Antonio, poidera ter pasado por aquel lugar.

Non se cansa de denunciar a matanza e a tortura perversa que sacaba a
dignidade con distintos métodos profundamente agresivos, e case sempre
mortíferos, dende exemplos como arrancar as uñas, a sumersión en auga
con descargas eléctricas, a introducción de fusiles a mulleres
embarazadas, e un sinfín de atrocidades. Unha xeración comprometida
destruida e gran parte da sociedade afectada pola impotencia, obrigada
a ter que agochar a dor, por medo e por falla de liberdade.
Desaparecidos físicos e desaparecidos psíquicos. Exiliados na dor no
seu propio territorio.

Fundadora e ex Presidenta da Comisión de familiares de desaparecidos españoles en Arxentina, forma parte da asociación Madres de Praza de Mayo. Quere ser memoria viva do procedimento sistemático e xenocida das desaparicións vividas en Arxentina durante a dictadura militar

entre 1976 e 1983, para contribuir a súa superación. A evolución debe
acompañar o obxectivo de non querer esquencer e non socomber ao pasado
pisado. Con ese obxectivo, considera que os métodos de loita deben
modernizarse, mudar de métodos na denuncia, ampliando os campos de
actuación de loita contra a impunidade non só cos desaparecidos, senon
tamén con outras loitas. Dai a sua colaboración en todo tipo de
movimentos en defensa dos dereitos humanos, de ahí a sua estreita
relación con Adolfo Pérez Esquivel, e cos movimentos sociais do seu
entorno máis próximo, en especial dos mais carenciados.

Neste momento vital considérase unha nai anárquica.
De vez en cando vai á Praza de Maio, mais non coa regularidade de
antes, por considerar insistentemente que hai que ampliar a presenza
noutros foros. As suas palabras deixan entrever unha crítica non tanto
contra o movimento do que é parte e que respeita profundamente, senon
contra algunhas das persoas dirixentes, das que non quere dar nomes,
pero ás que acusa de querer demasiado protagonismo e de moverse por
intereses persoais. “A Praza de Maio ten contradicción co peso da
fotografia”, por iso prefiro acompañar as familias dos mortos do
“gatillo fácil” -fenómeno cada vez máis frecuente nos bairros pobres,
onde delincuentes atacan pola noite a persoas maiores que viven soas-
que ir todos os xoves a Praza de Maio”, afirma Dionisia. Segue a manter
moita relación coas Madres de Uruguay, ali estivo cando o
cambio do novo Goberno do seu admirado Tabaré Vázquez a quen lle
agradece o xesto inicial de apertura dos centros militares de tortura
da dictadura uruguaia.

Unha enferma de guerra

Leva o pano branco no bolso, o pano da denuncia,
que saca ali onde acompaña a alguén, onde necesita, ali onde testemuña,
ali onde ten presenza. Dende 1978 acompaña aos familiares nos xuizos,
ás veces incluso ás casas, pois di que houbo momentos, sobre todo nos
primeiros xuizos, que a presión era tan grande que moitas nais tiñan
que vixilar a outras nais para que non se suicidaran.

Cando o seu fillo desapareceu, choraba tan profundamente que esquenceu
de atender a sua outra filla, e cando veu que a meniña xa non comia nen
ia a escola, deixou de chorar e a sua frustración pasou a outro método
terapéutico, da dor e as bágoas, á dor unida a acción e aos conxuros.
Considérase “unha enferma de guerra”. A liberación da dor por todos os
métodos é lícita e non admite crítica. Velai a resposta cando alguén
lle chama “boca sucia”, como din os arxentinos.

Recorreu cuarteles soa, durante moito tempo. Lembra como foi ver ao
Capitán no Cuartel de Artilleria, e os soldados da guarda intimidárona
pondo un fusil aos seus pes e deixándoa soa na garita para que se
matara. Optou por fumar. Ergueu as mans e saiu caminando para que non
lle dispararan, lonxe moi lonxe. A imaxe dunha muller coas mans en
alto, saindo dun cuartel, na procura do seu fillo, escea que repetiu
sistemáticamente ate o periodo democrático. Chegaba a casa cansa, soa,
de noite. Non sabia, que as suas veciñas de Tigre facian garda, de casa
en casa, ate vela chegar. Enterouse anos despois.

Di que un dos peores momentos desta loita foi cando se atopou con
Alfredo Astiz, no Alto Comisionado de Nacións Unidas. Coñecido como “el
ángel rubio”, este asesino e torturador chegou a infiltrarse nas Madres
ao principio da sua fundación facendo pasarse por un familiar de
desaparecido.

Homenaxe, condea pública e resarcimento

Síntese galega culturalmente, nunca deixou de falar galego e de asistir
aos actos da colectividade galega da que se sinte parte e quere
participar, como o demostra coa sua presenza nos actos da Federación de
Sociedades Galegas de Arxentina, “o único centro que defendeu a memoria
do exilio”, afirma, onde todo o mundo a escoita, especialmente os mais
novos.

E no rumbo intimista deste sinxelo perfil, quero falar doutra desaparecida galega, Inés Ollero. E falo só destes dous casos de testemuñas vivas da loita contra a impunidade,
pero co máximo respeito e lembrando como conxunto todos os casos de
desaparecidos galegos durante a dictadura arxentina. Traballadora e
estudante de Bioloxía de 21 anos, Inés foi detida o 19 de xullo de 1977
nun operativo realizado pola ESMA. e do seu pai, César Ollero, que
segue con discreción a sua loita e que impresiona profundamente pola
sua humildade e solidez, foi un sindicalista recoñecido, industrial
inventor da xeladeira Turena, das motocicletas Teruelche, ate que en
1977 deixa todo “para adicarse a Inés”, como di él. Asi chega co
recurso e unha minuciosa investigación á Comisión Interamericana de Dereitos Humanos da Organización de Estados Americanos

(OEA), que escolleu o caso de Inés Ollero para dar referencias de todo
o andamiaxe da dictadura. Miudo, cos ollos verdes como mundos, segue
loitando, con 86 anos, pola memoria e xustiza da sua filla, mentras que
a sua muller decidiu invernar e esquencerse do mundo. César Ollero
ainda ten humor para facer fermosos agasallos artísticos de espellos
grabados con debuxos de Castelao

O vindeiro 24 de marzo cúmprense 30 anos do inicio da dictadura arxentina. En Galiza, o novo Goberno vai conmemorar o 2006 como Ano da Memoria. Esta memoria histórica tamén debe extenderse aos galegos e galegas desparecidos no mundo,
como símbolo do compromiso cos dereitos humanos de forma universal. Por
eso propoño que sexan obxecto dun acto de homenaxe, tanto no Parlamento
galego, como lugar de representación da cidadania, e do dereito á
liberdade, asi como polo Goberno, e que se realice unha condena da
dictadura arxentina, trinta anos despois, condea que non se fixera
polos Gobernos anteriores. Lembremos que tanto no ano 1997 como no 2003
os grupos parlamentares socialista e nacionalista presentaron propostas
de condea e resarcimento dos familiares das víctimas galegas, e
instaron a personarse nos xuizos da Audiencia Nacional contra militares
arxentinos, cuestións que foron vergoñosamente votadas en contra polo
Partido Popular. O Sr. Fraga non permitiu condear aquela dictadura,
como tampouco condeou a dictadura española, da que foi parte. Lembremos
para non esquencer. E fagamos algo. Traiamos a estes familiares de
desaparecidos galegos, para que os galegos e galegos coñezan de
primeira man a sua realidade poliédrica que non remata no noso territorio.
Que poidamos escoitar, que poidamos axudarlles a que a sua dignidade
teña un recoñecimento nun acto de homenaxe, en actos populares, nunha
declaración institucional e parlamentar de condea da dictadura e da
desaparición dos galegos e tamén en accións de resarcimento. Non ficar
parados, non calar, eles nunca pararon nen calaron. Este pais novo
tampouco pode facelo.

César Ollero segue, con certo vértigo pola calor mais cunha saude de
ferro, como bon galego, como di él, dando charlas nas escolas para
falar para que os estudantes poidan escoitar a memoria viva, e
reuníndose cada semana cos organismos de dereitos humanos, disposto a
comparecer nas novas causas que se van abrir este ano na Arxentina.
Dionisia López rematou os cimentos da casa de Tigre. Pero non rematou
sua forza infatigable, seu actuar enérxico e o rigor vital en defensa da memoria, da sua individual e da colectiva, sempre con ese sorriso e esa voz doce con acento de Cedeira.

Ana Miranda

La Paloma de la Paz en Euskadi y España.

Venres, Marzo 24th, 2006

El día 24 del corriente mes y año ETA nos regala la LIBERTAD. Y aunque todo esto ha sido propiciado por una política que quizás ha dejado muchos pelos en la gatera, significará que algunos gatos, aquellos que han negociado, se les conozcan por sus calvas ¡En este caso, benditas calvas!

Para mí como a muchos ciudadanos que anhelamos la ansiada PAZ ha supuesto un gran alivio. Ahora comienza el diálogo, la negociación y el acuerdo: El Parlamento Europeo está llamado a facilitar el camino o inicio del proceso. El tiempo será testigo y pondrá a todos en el lugar que les corresponde, nadie puede perder el tren que conduce a la paz, en Euskadi y España. El camino será difícil, pero comienza con la ilusión de una nueva convivencia, y que ha significado una pesada losa que ha cubierto muchas tumbas de los cementerios y placas de frío granito en los nichos, de quienes descansan en ellas, con sus cuerpos yertos y con el alma viva; son los verdaderos forjadores de la democracia. Con su sangre derramada han dirimido a los amenazados, de un martirio diario, y mientras dure el proceso sus vidas cambiaran, como de la noche al día. Nadie tiene el derecho de dejarnos embarrancados en el camino de la Paz. Me da lo mismo que el artífice sea Zapatero, Rajoy o Ibarretxe y todas las víctimas juntas; y todos los parlamentos juntos. La Paz es una playa que todos hemos puesto nuestro grano de arena, incluso los que han cambiado las armas de fuego; por otras armas, como el diálogo.

Antonio Valcárcel
Nieto de Gallegos en la diáspora vasca.

O Lé

Xoves, Marzo 23rd, 2006

A xente da miña xeración viviu, quizás, os derradeiros tempos dunha época irrepetible tras da que moitos dos labores e oficios tradicionais dos galegos pasaron de ser un medio de vida, a seren un mero obxecto de estudo, ou un reclamo turístico, e as ferramentas que empregabamos a cotío, convertironse en reliquias de museo nun curto espazo de tempo despois prestar servizo durante séculos.

Por iso, porque sabemos que, se nós non contamos o que vivimos, non haberá ninguén detrás que coñeza aquel mundo rural que era Galicia ata os anos70- 80 do século pasado , é polo que a algún nos deu por escribir simplemente as nosas cousas… as nosas lembranzas.

Agardo non aburrir coas miñas aos lectores de Planeta Galego.


Houbo outros tempos, cando eu era unha nena, nos que non había , coma agora, coches nas casas que nos permitiran ir ás vilas mercar a calquera hora. Tampouco había moitas estradas e as que había eran de terra e cheas de pedras e as viaxes facíanse eternas.

Daquela ir buscar un simple carrete de fío, ou un quilo de laranxas, podía levarnos case o día, porque a “ liña” ( o autobús) pasaba ás dez da mañá e regresaba arredor das cinco e media da tarde.

Por aquel tempo os vendedores ambulantes tiñan moita importancia, só herdada na actualidade polos panadeiros, peixeiros e vendedores ambulantes de conxelados que percorren as pistas e estradas de Galicia cada día.

Houbo na miña infancia dous ou tres personaxes deste oficio dos que gardo memoria.

Un deles era “o Lé” , un home baixo, gordiño, de ombreiros anchos e pernas curtas, entrado nunha idade indefinible entre a madurez e a vellez.

O Lé chamábase en realidade Manuel, pero ninguén lle chamaba así senón que tivera que falar con el cara a cara. Sempre falabamos del como Lé
Era de Liñares de Vilafurada, pero coido que moito tempo alí non pasaba, porque o seu oficio tíñao decote polos camiños, de aldea en aldea, acompañado sempre dunha besta na que carretaba unha maleta de madeira ben atada ó lombo do manso animal.

Cando chegaba ao meu pobo, tocaba o chifre para que todos souberan que estaba alí, na Pereira ou na casa de Ferreiro, e desataba a carga con moito coidado, colocando a maleta no chan.
Logo, con moito agarimo e cerimonia, abría aquela tapa de madeira diante dos ollos abraiados da concorrencia (mulleres e nenos) e amosaba unha por unha as tres bandexas que levaba dentro, onde se ordenaban coidadosamente todo tipo de enseres necesarios nunha casa por aqueles tempos: carretes de fío, agullas, dedais, tesoiras, cintas de raso ou de nailon, de varias cores, navallas, peites, cepillos para o pelo e os dentes, etc…

O Lé era todo un personaxe, un pícaro simpático e burlón. Facíalles moitas bromas ás mulleres que se rían a gargalladas cos enxeñosos e picantes contos que lles contaba, mentres os nenos mirabamos extasiados aquela sucesión de pequenos compartimentos cheos de obxectos de tódalas cores que nos semellaban prezados tesouros.

Pero o Lé non sempre estaba de bo humor, tiña un xenio levado do demo se lle tocabamos nas cousas sen o seu permiso, e, por iso, tiñamos bo coidado de non mete-la man na maleta por ningunha circunstancia a menos que nos mandara el.

Os días de festa, como o de San Bieito , San Pedro , as Neves ou San Cibrán, o Lé cambiaba de maleta e chegaba ó campo da festa coa súa besta cargada de xoguetes que expoñía nun tenderete de madeira , ben á vista de todos . Alí tiña unha chea de argalladas de plástico (tamén coidadosamente ordenadas) como minúsculos porróns (uns igualiños ós de cristal que poñiamos na mesa o día da mallega e outros coma os de barro que levabamos con auga para o monte no tempo da sega) e muíños de café recheos de anises. Tamén había bolsas de caramelos, paquetes pequenos de galletas Fontaneda, chifres, trompetas e guitarras, bonecas e camións , muíños de papel …

Era o lugar máis visitado da festa porque todos os nenos e nenas arreabamos ós nosos pais da man para que nos mercasen “algo”. Moi pouquiñas veces tiñamos oportunidade de mercar xoguetes e lambetadas, e había que aproveitar 🙂

Iso sen contar con que daquela era costume, cando se atopaba a un parente ou amigo cos seus fillos, botar man ó peto e darlles unha moeda (de un peso ou de cinco) a cada un.
Ningunha chegaba á casa á noite, todas ían cara Liñares nas alforxas da besta do Lé !

Mª Luisa Álvarez
A Fonsagrada- Lugo

RedeGalega patrocinará o aloxamento da Ciberirmandade da Fala

Luns, Marzo 20th, 2006

A CiberIrmandade da Fala e a asociación cultural Fillos de Galicia anuncian o acordo polo que a CiberIrmandade pasa a hospedarse no servidor de RedeGalega propiedade de Fillos de Galicia.

Desde a CiberIrmandade quere facerse público o seu agradecemento, desexando que o acordo vaia en beneficio dos obxectivos mutuos.

Mentres que en Fillos de Galicia considérase que a unión de todos os galegos e galegas, residentes e emigrantes, naturais de Galiza e descendentes, debe basearse na nosa lingua común, e para que as persoas que queren recuperar o idioma dos seus antergos teñan información dispoñíbel na nosa lingua, paréce fundamental apoiar unha iniciativa como a da CiberIrmandade da Fala. Por isto, pola converxencia dos obxectivos culturais e lingüísticos de ámbalas dúas organizacións, tomouse a decisión de fornecerlle un aloxamento de balde que permita sumar esforzos e optimizar recursos.

CiberIrmandade e Fillos agardan que a colaboración se estenda a outros ámbitos e que os milleiros de participantes na comunidade virtual Fillos.org poidan apoiar as campañas da CiberIrmandade, a maiores de que os voluntarios que colaboran con esta poidan estar máis en contacto e apoiar as actividades dos emigrantes que usan Internet para se achegaren a Galiza, á súa cultura e identidade como galegos.

No sé lo que busco

Luns, Marzo 20th, 2006

Esto es algo que escribí a partir de observar en una vecina de Buenos Aires la necesidad incipiente en incursionar en la diáspora española. Lo quiero compartir con Fillos.

NO SE LO QUE BUSCO

En los últimos tiempos, pude cruzarme con Cristina, mi vecina y amiga que vive enfrente de casa quien, luego del lamentable suceso de la desaparición física de su madre, tuvo una revolución interior que le hace incursionar en la diáspora española buscando quien sabe qué.
En varias conversaciones que tuvimos, ella me dice “No sé que es lo que busco”.
Quizás yo, por mi historia personal, puedo entenderla.
Seguramente hay muchas personas descendientes de aquellos inmigrantes españoles e italianos que tuvieron que desgarrar sus destinos al desterrarse –por motivos tan diversos como los caminos que recorrieron- que también podrán entender ese “No se lo que busco”.
En mi caso particular, muchas veces pensé que buscaba mis raíces, muchas veces me sentí “cobijado” por mi padre, al leer esos pocos papeles y documentos que por casualidad, el tiempo y el destino no quisieron que se pierdan.
Tuve la suerte de conservar esos documentos y de tener una maestra española (mi querida Chola Ramírez) que me entendió –como yo creo entender a Cristina- y me ayudó a escribir esa primera carta que permitió contactar a mis tíos luego de más de 1 década de haber fallecido mi padre.
Casualidades o no, Chola Ramírez tenía la misma profesión que Cristina –ambas cuentan en su haber el amor por el arte- . Quizás una casualidad, quizás no.
Cristina no sabe que busca, pero busca, yo no sabía que buscaba pero de tanto en tanto incursionaba en internet y por casualidad? o destino, pude encontrarme con un tío de 82 años que vivía en España y pude tener de primera mano, algún conocimiento de mis abuelos paternos.
Lo que la impulsa a Cristina, es un sentimiento que yo tengo bastante claro, ambos estamos seguros que esa búsqueda no va a retornar a las personas que se fueron. Ambos estamos seguros que, posiblemente las generaciones que quedan quizás no se interesen en mantener y seguir el contacto con uno. Ambos sabemos que, todo eso no importa…. Nos impulsa algo casi imperceptible e indescriptible, no se si llamarlo “Morriña” o qué, yo estoy seguro que lo que Cristina busca y no sabe, es lo mismo que busco yo, es simplemente seguir buscando porque de esa manera, uno se siente más cerca de sus orígenes, más cerca de sus raíces, más cerca de sus padres, más cerca de sus abuelos….
Cristina no sabe que busca pero busca, al igual que yo y tantos otros, quizás lo que buscamos es no perder el puente biológico que nos conectó con la tierra que alguna vez vió emigrar a nuestros padres o abuelos, en definitiva…. nuestra sangre. Quizás inconscientemente pretendemos convertirnos nosotros en ese puente para transmitir esas vivencias a nuestros hijos y nietos… a las nuevas generaciones venideras.
Lo único que sé, es que yo al buscar me siento bien, y estoy seguro que Cristina, buscando, aunque aún no encuentre, también se siente así.
Seguí buscando Cris, aunque no sepas que querés encontrar, seguramente el tiempo y el destino van a recompensar esa búsqueda. Algo vas a encontrar y eso te va a hacer sentir totalmente plena.

Ricardo Fernández
ricanfer@hotmail.com
Marzo/2006

Espero que no haya sido en vano

Domingo, Marzo 19th, 2006

Aquí estamos. De vuelta. Hemos bajado a la realidad aquel “volveré y seré millones” que dijo Tupac Katarí y que no dijo Evita. Hemos vuelto y somos millones, en nosotros trajimos a los padres, a los abuelos, a todos los que se durmieron del otro lado del océano soñando con la tierra que dejaron un día buscando un futuro que se les prometía luminoso.

En nosotros viven los que adoptaron la tierra que alcanzaron y que regaron de trabajo y sacrificios. Somos los hijos y los nietos de aquellos que hicieron un esfuerzo extra -otro más, todavía- para que llegáramos a donde ellos no pudieron. Y hemos vuelto, con el equipaje de nuestras ilusiones, que tal vez son las mismas que ellos se llevaron, y que sin saberlo las traemos al lugar de donde salieron. Y con nosotros vienen las ganas de sumar, de poner en práctica los conocimientos que ellos nos pidieron que adquiriéramos, que para eso trabajaron y se negaron lujos y regalos. Y aquí estamos nosotros, sobrevivientes de revoluciones que no llegaron a ninguna parte, víctimas de falsos mesías que lo prometieron todo y todo nos lo quitaron, menos los sueños. Y ahora acá nos cierran las puertas, apoyándose en argumentos absurdos “usted ya cumplió los cuarenta”, “veo que trabajó en demasiados lugares”, “no habla catalán”, “¿tiene referencias?………de aquí, de España………..” y no quieren ver que hemos traido el futuro. Ojalá se den cuenta pronto y se sacudan la estupidez que los atenaza, y que podamos demostrar lo que valemos, sino habrá sido en vano todo lo que nuestros padres y abuelos cosecharon y nos dejaron en herencia el día en que se durmieron del otro lado del océano soñando tal vez en que nosotros los traeríamos de vuelta a casa.

Fillos de Galicia le hace llegar al presidente de la Xunta sus últimos proyectos

Martes, Marzo 14th, 2006

Crónica del encuentro de Marcela P. Ares, miembro de la Asociación Cultural Fillos de Galicia, residente en Buenos Aires, con el presidente Pérez Touriño, en el cual le hizo entrega del III Manifiesto promovido por Fillos.org y de documentación relativa al proyecto Parcelaria.com.

Domingo 12 de marzo de 2006, 19:30 horas, lugar, el viejo café Tortoni, de la Avenida de Mayo en pleno corazón de Buenos Aires, cuna de tertulias entre gallegos y no tanto, como Luis Seoane, Antonio Baltar, Rafael Dieste, Arturo Cuadrado, Don Sanchez Guisande y el desterrado Lorenzo Varela. Todos artistas de la cultura.

El anfitrión de ese domingo, Don Fernando Salgado escritor del libro “LORENZO VARELA: A VOZ DESTERRADA”, invitados de honor, Don Ernesto Sábato, ilustre dueño de una mente fantástica de la cual saliera nada menos que esa maravillosa obra “Sobre héroes y tumbas”; y Don Emilio Pérez Touriño, Presidente de la Xunta de Galicia como amigo personal de Salgado y como defensor de la cultura gallega. Prensa, amigos, y público en general.

A esa reunión en defensa de la cultura gallega, iniciada allá por 1940 en las nombradas tertulias, le faltaba una pata de alguien que también hace mucho por mantener viva dicha cultura, y lo hace a pulmón, todos los días, con pocos recursos, con ayuda de gallegos, hijos, nietos y hasta donde la sangre alcance.

Por lo tanto, que mejor momento para incluir de alguna manera en esa reunión a FILLOS DE GALICIA, el centro gallego más grande del mundo, cultural por excelencia.

Y que mejor que acercarse al Presidente Touriño y recordarle quién es FILLOS y cuánto hace con tan poco, y lo necesario que es para FILLOS que la Xunta reconozca más su labor, y entregarle en mano el Proyecto tan esperanzador de la Parcelaria, y entregarle también en mano, el III Manifiesto donde reclamamos derechos de emigrantes, hijos y nietos, también entregado en la entrevista del día 17 de febrero pasado entre una delegación de Fillos de Galicia encabezada por su presidente Manuel Casal Lodeiro y el señor Sixirei Paredes, subdirector xeral de centros e comunidades galegas.

Y también aprovechar y recordarle al señor Touriño que FILLOS tiene más de 3.000 miembros, que no pueden seguir más tiempo de espaldas a nosotros, que también hacemos mucho por mantener en pie la cultura galega, pero que sin fondos es imposible, y ahí la ayuda de la Xunta nos parece básica.

Yo, humildemente estuve, allí, en ese encuentro, y también humildemente y con el mayor respeto posible hablé con el Señor Touriño, y no solamente hablé en nombre de todos los que hacemos FILLOS, le entregué todo lo arriba mencionado.

Ya lo creo que fue un buen momento. Pero no fue el mejor. Ese será cuando las promesas comiencen a cumplirse.

O significado artístico da Parcelaria (unha reflexión)

Venres, Marzo 10th, 2006

Quixera por un momento deixar a unha beira a apremiante importancia que ten o proxecto Parcelaria.com para a supervivencia da organización “FIllos de Galicia”, e botar unha ollada, desde a maior humildade, ao posible significado artístico que posúe. (Por Casdeiro)

A Parcelaria Virtual pola Cultura GalegaCando ollo para ese mapa pixelado que dá forma á “Parcelaria Virtual pola Cultura Galega” non podo deixar de ver, por primeira vez plasmada dun xeito visible, concreto, esa xeografía abstracta na que reside a nación virtual espallada polo mundo adiante que somos os galegos. Porque se recoñecemos a existencia da chamada galeguidade, ese ente común que nos une nun mesmo territorio místico/mítico (semellante á umma dos musulmáns) a todos os que dunha ou outra forma nos sentimos/chamamos galegos… daqulea, u-lo ese territorio?

Pode ser o entorno xeofísico da esquina noroccidental da Iberia? Pode ser a demarcación xeopolítica da Comunidad Autonóma Galega? Ou coido que non. Teño para min que no momento histórico en que comezou de forma masiva o fenómeno migratorio galego, comezou a disolución das nosas fronteiras espirituais como pobo. Daquela a forza telúrica do interminable trauma pariu unha nova Galiza que deixou de estar contida nos límites da nosa xeografía, que viaxou coma un virus aloxado nas mentes dos que marcharon e que producía ese síntoma chamado morriña trasmitido de xeración en xeración, coma unha especie de pecado orixinal que impregna os xenes da nosa etnia.

Pero ese virus da galeguidade, como os fractais, levaba en si mesmo a escala microscópica, gravada na súa forma, a forma e o contorno de Galiza. E seivos de que falo: os marcadores xenéticos do meu virus levan a forma dunhas coordenadas xeográficas ben precisas: Sobrado e Boimorto, e tamén a cidade da Coruña, onde mora a única familia que aló me queda. Os anos que levo á fronte de Fillos.org permitíronme coñecer que este caso se repete en milleiros de persoas, en centos de lugares do mundo, cun patrón idéntico mais referido a outros puntos concretos da nosa costa, do noso interior, dos nosos montes e ríos… e que leva nomes que máis que circuscricións administrativas, que son unha especie de topomitos que nos estarrecen co seu relixioso significado tan só con os pronunciarmos ou escribirmos, cunha intensidade proporcional á distancia que nos separa das súas contrapartidas físicas.

E son esas ubicacións xeoemocionais as que vexo reflectidas cando fito para os cadradiños verdes deste mapa. Pero esa só é unha capa da realidade galega que estamos a verquer nel, unha realidade e identidade tan duais que deberían reflectirse nunha segunda banda que cruzase a nosa bandeira. A outra capa é a Galiza que quedou, ou mesmo a que retornou da emigración pechando o círculo para parir fillos que volvan ter que emigrar nunha espiral sen fin gravada no petroglifo do noso destino coma unha maldición bíblica.

E así é que nos espazos en que se divide (ou se xunta?) Galiza nesta representación cuadriculada mestúranse eses galegos que residindo na versión física dos nosos lugares míticos ollan para nós, os que estamos aquí fóra ollando para eles, construindo con esa ollada pontes de lingua, cultura e solidariedade sobre a fenda que tan inmensa coma o Atlántico, tan inmensa coma as xeracións, afasta esas dúas metades da nosa alma como pobo.

Dúas metades de novo fundidas nun molde feito de 1.048 parcelas con cadansúas coordenadas nun plano de dous eixes que son as mesmas dúas metades. Longo por alto. X e Y. Dentro por fóra. Galiza e o mundo. Galiza e Galicia. Galegos por galegos igual a un pobo, unha superficie bidimensional, unha identidade dual, unha paisaxe mental, un territorio emocional. Un mapa mestizo e democrático onde cada pixel é igual en dereitos e identidade a outro pixel, sen importar se ven de dentro ou ven de fóra, onde cada parcela chea fúndese coas contiguas racahando coas catro barreiras grises da indiferenza, da discriminación, da insolidariedade e do minifundismo mental.