Archive for Maio, 2005

Vota pá España, Pepe

Sábado, Maio 28th, 2005

Texto de Xosé Manuel Pereiro, reproducido co permiso do autor, acerca da precampaña do PP na emigración.

Entre os moitos debates periféricos cos que nos entretemos nesta pre?campaña, superado o da idade do consabido candidato Fraga e a da remozada foto do coñecido candidato do PP, está agora se as viaxes ultramarinas de Don Manuel son electorais ou non. Xa saberán (ou non, dependendo de onde se informen) que a oposición considera que foi unha xira tan electoral como a que están facendo os outros candidatos, pero pagada cos cartos públicos (1,2 millóns de euros xuntados con eses que nos sacan cada mes na nómina). Esta crítica, que de ser certa, en Europa sería un pecado cando menos ético e moi probablemente penal, ó criticado –que volveu co sentido do humor reforzado- parécelle divertida. A cousa quedará, ética e penalmente, en nada, pero sexa moita ou pouca a polémica, sería nada se asumiramos a falacia do voto emigrante.

E non é unha barbaridade que diga eu. Hai pouco, un alto cargo autonómico fixo por escrito unha análise na que poñía en cuestión ese piar do pensamento político xunteiro. A capacidade de decisión electoral dos emigrados, os seus fillos e os seus netos, é un dos símbolos máis claros da fagocitación que fixo o PP das reivindicacións galeguistas: que ós exiliados económicos se lles recoñeza unha galeguidade teórica que se lles negou na práctica, cando se lles botou polo mundo adiante para que mandaran os cartos que as políticas económicas dos gobernos, de Franco e de antes, non daban creado aquí. Que esa condición de galeguidade se concrete no dereito a votar obedece a un vencello histórico entre a condición de cidadán e de elector que en boa parte está obsoleto.

O sufraxio universal –nada que ver co diluvio universal, aínda que nalgúns casos os efectos para algunhas formacións políticas son semellantes- foi unha conquista progresista moi recente. Na súa corta historia, primeiro soamente tiñan dereito a exercelo os que tiñan propiedades, despois amplióuselle ós cabezas de familia e homes en xeral, e hai case nada, ás mulleres. Hai cen anos, un home un voto era unha consigna subversiva. Incluso nos Estados Unidos hai 50 –e non sei se agora – para ingresar no censo electoral había que pasar un exame de cultura xeral norteamericana (que entre outras cousas, servía para negarlle o voto ós negros). Aquí percorremos todo ese proceso en tres décadas, e chegou antes a televisión en color que o sufraxio universal. Por eso se sacraliza o que Ambrose Bierce chamaba o dereito a escoller a unha persoa elexida por outra persoa. Dáselle tanta importancia ó voto que hai quen saca peito, todo orgulloso, decindo que non llo dá a ninguén, porque ninguén o merece. Mesmo algunhas condenas penais levan aparelladas a suspensión dos dereitos de elexir e ser elexido (pena accesoria que non debe ter grande influencia como elemento disuasorio para delinquir, paréceme).

Así, chegamos ó absurdo deses concellos onde o censo electoral é máis numeroso que o censo de poboación, ou noutros nos que máis da metade dos votos están fóra. Un senegalés con traballo e familia perfectamente integrada, que cotiza á seguridade social, carece da capacidade de opinar sobre a xestión municipal que se lle outorga a un neto dun que naceu nese concello. E a ese neto que nunca viviu nin vivirá alí élle máis fácil votar que a un veciño viaxante, camioneiro ou mariñeiro. E seguro que os emigrantes e os seus descendentes agradecerían máis ter os dereitos dos que nos quedamos (sanidade e educación gratuítas e universais) que entregar os votos a cambio de abalorios (gafas de sol, bolsas de comida) ou de espectáculos como ver a un presidente rodeado de cámaras desfilar por entre as camas dun hospital.

A todo esto, a min paréceme que a viaxe de Fraga non foi electoral. Foi de axente comercial de ENCE, a reñerlle ós uruguaios que non acaban de entender as vantaxes de que lles poñan unha celulosa. (Sen que esta dedicación supoña aventurar nada sobre resultados electorais).

Hai que botalos!

Sábado, Maio 28th, 2005

Estréase un filme formado por 24 curtametraxes cunha clara intencionalidade política: forzar o cambio nas eleccións do 19 de xuño.

Hai que botalos! é unha iniciativa cuns obxectivos políticos: incitar ó voto nos sectores da esquerda (sobre todo da nacionalista) e lograr, deste modo, un cambio no goberno de Galicia.

Os curtos cubren un amplo espectro de temas: desde o problema entre Fraga e Baltar (en clave irónica, en Untos) ata o problema da enerxía electrica en Galicia (A dúas velas), pasando por unha parodia de South Park (North Western Park) e o ineludible tema da emigración xuvenil (“Ora e Labora) xunto co do Prestige (Nunca Máis?, Hilitos ou Plan Galicia).

A descarga dos curtos é gratuita desde a páxina www.haiquebotalos.com e conta coa colaboración de ArreDemo.

Penso que paga a pena botarlle un ollo.

Como axudar a Galicia desde a emigración

Mércores, Maio 18th, 2005

A opinión de Mario Luis Lopez, un galego na emigración arxentina.

He leido el tema escrito por Franklin de que Galicia es solo para visitarla o soñarla, porque viven solos viejos y los jovenes emigran. DISCULPEN, pero que facil es abandonar el barco, cuando aun no hay señal de averia, ahora me he ido y les digo, ¿no podemos nosotros todos gallegos y descendientes participantes de Galicia en el exterior trabajar para fortalecer Galicia? ¿es descabellado separar un diez por ciento del sueldo o inversion de cada descendiente y gallegos que trabajan en el mundo para enriquecer a esa NACION donde los hombres salen para crecer? ¿no hay nada alli adentro donde todos podamos hacerlo crecer? ¿y pidamos identificacion y dinero para soluciones en paises donde residen los descendientes? ¿no tenemos ejemplos de los treintinos? ¿no podemos copiar del kibuts de los judios teniendo nosotros comunidades donde trabajen los jovenes descendientes de gallegos entre 18 a 22 años para fortalecer en el lenguaje de sus padres? somos muchos en occidente y creo que si se llama o invita a crear una Galicia grande potenciara y financeira muchos estarían dispuestos a participar, todos queremos tener una patria donde las raices sean fuertes y tener centros como casas donde la representacion demuestre una cultura extensa, además de fortalecer la economia de Galicia desde afuera no solo desde adentro, yo apoyaría esa actitud y esa vision en un proyecto desarrollado por ustedes. Con visitas a cada centro o casas o empresas Gallegas. Dejo como inquietud mi pensamiento. Y deseo que pongan este mensaje para ser leeidos por todos los portales GALLEGOS

Elecciones Gallegas y Latinoamérica

Martes, Maio 17th, 2005

Dentro de un poco más de un mes habrá elecciones al Parlamento Gallego, y todos los partidos políticos miran hacia Latinoamérica.

Lamentablemente, solo entienden al colectivo de emigrantes gallegos y sus descendientes como un caudal electoral , van y ofrecen discursos cargados de morriña y lágrimas, con fondo de gaitas. El repertorio siempre es el mismo “Los esperamos allá con los brazos abiertos”, “Galicia no olvida a sus hijos” y otros clásicos similares. Luego regresan a contar votos y se olvidan pronto de las promesas hechas. Pero los tiempos cambian, la competencia por el desarrollo en un mundo cada vez más globalizado es implacable y en esa competición Galicia va mal ubicada. Los pueblos van quedando vacíos, las industrias se establecen en otras regiones más favorables, la natalidad es bajísima. Basta dar un recorrido en coche por cualquier región rural gallega y comprobar que hay pueblos abandonados, muchos otros están habitados únicamente por gente mayor de 70 años, en una gran número de ellos hace años no hay nacimientos y si varios entierros al mes. Sino no se explica porque la gran mayoría de los gallegos retornados y sus descendientes en edad laboral han tenido que mudarse a las grandes ciudades para poder acceder a un puesto de empleo que no existe en la mayor parte de la geografía gallega. Y ahi en ese contingente regresado de América Latina está la solución al gran problema demográfico de Galicia, gente con preparación en un gran porcentaje, con deseos de trabajar y ansias de superación. Pero mucho me temo que la clase política ( y aquí no estoy haciendo distinciones entre partidos) está mirando hacia otro lado, o que no se ha planteado una política a mediano y largo plazo. Muy probablemente solo saquen cuentas para los próximos cuatro años, y tal vez para ese entonces Galicia haya perdido definitivamente el tren del desarrollo. Parafraseando al gran escritor Jorge Luis Borges “los políticos no son buenos ni malos, simplemente son incorregibles”.

Fillos.org denuncia o electoralismo do portal GaliciaAberta

Venres, Maio 13th, 2005

Consideran que é una manobra para obter os decisivos votos da emigración nas eleccións de Xuño.

Con motivo da presentación do novo portal que a Xunta de Galicia
inaugura esta semana destinado aos emigrantes e aos Centros
Galegos, a Asociación Cultural Fillos de Galicia remitiu aos
medios un comunicado no que expresa a súa “indignación” ante o que
eles consideran una “mera actuación electoralista” do Partido
Popular. Ao seu entender, se a Xunta quixese atender as
necesidades dos emigrantes a través de Internet apoiaría o traballo
que Fillos de Galicia vén facendo dende 1997, ou, cando menos,
tería reaccionado cando os propios centros recoñeceron a necesidade
de dispoñer dun espazo común en Internet a finais do 2003, no VII
Congreso de Colectividades Galegas. “En canto detectamos que os
centros necesitaban o que nós levabamos xa anos ofrecendo aos
emigrantes a nivel particular, unha organización con tan escasos
recursos como a nosa reaccionou e, en apenas 3 meses, creamos
Galeguidade.net. Por que a Xunta tardou un ano e medio? Só se
explica porque queren acadar un rédito electoral”
, apunta Manuel
Casal Lodeiro, presidente de Fillos de Galicia, á luz de que a
presentación ten lugar xusto no tempo da visita de Manuel Fraga
a Arxentina e a Uruguai desta semana.

Quéixanse así mesmo do despilfarro que supón crear o que para eles
non é senón “unha copia serodia e absurda dos nosos portais
Fillos.org, Atopadoiro.org e Galeguidade.net
, gastando unha
cantidade que deberían facer pública, para duplicar un esforzo de
anos e partiren de cero cando Fillos xa vén dando un servizo diario e
gratuito a miles de visitantes e usuarios rexistrados, e conta
cunha importante rede de colaboradores voluntarios. “Hai anos que
solicitamos o seu apoio e que puxemos á súa disposición a
nosa experiencia e relevancia como portal máis visitado da
emigración galega, pero a súa resposta foi practicamente nula”
,
quéixanse desde a asociación, que unicamente recibe 300 euros ao
ano, desde o 2003, da Consellería de Emigración.

“Pasar por alto agora o inmenso traballo xa realizado polos propios
emigrantes para partir de cero nun novo proxecto, totalmente baixo o
seu control, parécenos unha omisión moi cara que non se pode tolerar
nunha administración pública”
, critican.

Ademais protestan porque esta Consellería premiou no citado ano 2003
un ensaio escrito polo presidente de Fillos de Galicia no que se
poñía de manifesto a necesidade de actuar no eido de Internet para
manter a identidade e a cultura galegas na emigración. “A día de hoxe
(ano e medio despois) aínda estamos esperando a que o publiquen”
,
critica o seu autor. “Temos a sensación de que o premiaron para
demoraren precisamente a súa publicación e así non quedar en evidencia
pola súa nula actuación en Internet e pola súa falla de interese en
apoiar o noso labor pioneiro”
, engade. Opinan tamén que é
totalmente contraditorio premiar un ensaio que defende dun modo
teórico un proxecto (Fillos.org) que nunca foi apoiado na práctica
de xeito decidido, e ademais denuncian que non é a primeira vez que a
Xunta realiza actuacións deste tipo e que finalmente resultan un
rotundo fracaso e un gasto inútil que deben pagar todos os galegos.

Fillos de Galicia esixe no seu comunicado que a Xunta de Galicia
explique por que se gasta diñeiro público (e canto foi) en duplicar
o seu proxecto en lugar de apoialo o sumalo ao seu. Tamén consideran
preocupante e sospeitoso que en Galiciaaberta.com a súa asociación
sexa excluida tanto dos enlaces como do directorio de entidades da
emigración. “De feito enviaron comunicación acerca do portal a todas
as entidades da emigración agás a nós, que nos tivemos que enteirar
por terceiros de que estaba en marcha este proxecto copia do noso”
,
engaden.

(Máis información)

As embaixadas culturais máis baratas do mundo

Xoves, Maio 12th, 2005

Por cada euro que un galego gasta en promocionar a súa lingua, mete 240 en espallar o español. (Tirado de www.vieiros.com)

Existen 41 centros de estudos galegos no mundo.
28 deles con lectorado.
13 sen el.
Máis de 2.400 alumnos participan en actividades organizadas por estes centros, pero só unha parte (non a maior) son cursos de lingua.

A Xunta achega uns 250.000 € en financiar a promoción da cultura galega no exterior (incluída a lingua).

O Instituto Cervantes recibe só dos Orzamentos estatais 62 millóns de euros, unhas 240 veces máis.

Ademais, o Cervantes accede a outras vías de financiamento (subvencións doutras administracións, doazóns, ingresos directos) polo seu carácter de organismo autónomo.

Orzamentos totais doutros institutos:
• British Council (675M€, 230 autofinanciados)
• Instituto Goethe (278M€)
• Alliance Française (210 M€, un 80% autofinanciado).

No mundo, a canda 1.400.000 emigrantes existen 41 centros de estudos galegos e uns 28 profesores-bolseiros de lingua, literatura e cultura galegas. Dende Faro até Varsovia, dende A Habana até Sydney. É un batallón importante de xente traballando polo galego no mundo, ao que cómpre engadir os profesores coordinadores dos lectorados, os alumnos, os colaboradores, e todos os que se achegan ás actividades culturais que estes centros ofrecen. Coma verdadeiras embaixadas da cultura galega no mundo. De cultura da boa, non da que nos folcloriza.

Os bolseiros e as bolseiras destes centros de estudos galegos, completamente subvencionados pola Xunta, realizan o seu labor na maioría dos casos en condicións de absoluta precariedade, xa denunciada: sen contrato de traballo, sen cotización á Seguridade Social, sen seguro médico, con atrasos nos pagamentos de até máis de dez meses, sen material específico para o seu traballo, sen coordinación interna…, enfróntanse a un ronsel de dificultades que non consegue frear o seu pulo creativo. Nese contexto, en cidades que ofrecen mellores alicientes ca romper a cabeza na soidade laboral, os lectores de galego levan anos elaborando métodos para aprenderlles o idioma a alemanfalantes ou argallando actividades culturais en galego en Roma, Oxford ou Helsinki.

“Os e as que cremos en Galiza en galego e en Galiza no mundo loitamos coma leóns e leoas para que nas nosas universidades haxa o mellor currículo de galego que se poida ofrecer”, sinala Olga Nogueira, lectora en París. Para iso, por exemplo, os lectores intégranse na comunidade emigrante para darlles unha imaxe da lingua e da cultura máis digna cá que traían cando chegaron, localizando e coordinándose coas persoas sensíbeis que sempre aparecen. Porque o galego está no mundo e os e as galegas tamén. Arrastrando complexos e chourizos polos aeroportos para alimentar a morriña e o bandullo. Pero tamén levando métodos de galego, libros, discos, DVDs, e toda forma cultural transportábel.

Ben é certo que ao pé das universidades onde os centros de estudos galegos son respectados polo prestixio que lles achegan, hai outras onde o interese se limita ao ingreso da subvención. E así como hai comunidades galegas que se achegan ás actividades con verdadeiro entusiasmo, hai outros centros e casas de Galiza que lle solicitan á Xunta cursos de calquera cousa menos de lingua, porque asocian lingua a nacionalismo político e prefiren o folclore. E a Xunta dállelo. Ben é certo que falan galego a eito, pero na oralidade remata todo: a maioría dos nosos emigrantes nunca o escribiu, descoñece a nosa historia, a nosa literatura, toda forma musical que non pase por un punteiro, o noso cinema, toda danza que non leve saia vermella, e só poden ofrecerlles aos fillos unha identidade mítica, chea de tópicos e resignacións e transmitida, moitas das veces, en castelán.

Porén as segundas e terceiras xeracions estanse a decatar de que o peor nunha grande urbe é non ter identidade. Cando na na diferenza esta a supervivencia, ser galego ou ser galega é ser algo. O labor dun centro de estudos galegos é pois dobremente necesario: para dar a coñecer a lingua e a cultura no estranxeiro e tamén para presentarlla á comunidade galega que vive nese país, para que saiban de si máis alá dos tópicos que lles apoñen os de fóra. Por iso se fai tan necesario un investimento claro e contundente na promoción do galego no exterior, un investimento que non se está dando.

Carta aberta á delegada provincial de Cultura, de Francisco Calo Lourido

Martes, Maio 3rd, 2005

Guerra das gaitas. A subvención da Deputación á Banda de Gaitas de Pontevedra para a posta en marcha de cinco escolas na provincia fixo prender a polémica. Según os expertos, o colectivo introduce instrumentos non autóctonos. ¿Está fomentando a Deputación unha cutura inducida? A xuízo de Francisco Calo, si.

Diario de Pontevedra, venres, 29 de abril de 2005 Pg. 38: Opinión & análisis.

Tribuna abierta.

Folclore Inducido
Carta aberta á delegada provincial de cultura.
Francisco Calo Lourido
Doutor e catedrático de Xeografía e Historia.

Desde a Alta Idade Media, hai noticias de que no Pais de Gales se tocaba a arpa e de que se celebraban eisteddfodau (asembleas ou congresos anuais de bardos), nos que se disputaban premios e se ditaban directrices musicais. No seculo XVII, penetra en Inglaterra a arpa barroca italiana de tres fiadas de cordas (con sostídos e bemoles na central). A fináis do século, xa está espallada no norte de Gales, de onde a primitiva estaba a piques de desaparecer. Cóntanos o historiador Prys Morgan que, aprincipios do S. XIX, Lady Llanover, muller do ministro Benjamin Hall, de quen procede o nome de Big Ben do Palacio de Westminster, investirá moitos cartos en fomentar a cultura e a lingua galesa. Organizará cursos de lingua para as clases altas, deseñará traxes “típicos” para as mulleres e para os tocadores de arpa, sendo os destes unha pintoresca mestura entre menestrel e escocés das Highlands, e potenciará o seu uso nos eisteddfodau, nos que se interpretara coa arpa tripla italiana, procedencia que ela ignoraba. O premio do ganador era precisamente unha desas arpas. A vella arpa simple e os vestidos tradidonais, coas suas variedades zonais, remataron por desaparecer totalmente, pola obrigatoriedade de participar uniformados.

A Deputadón de Pontevedra está a dar que falar por ter concedido unha substanciosa subvención para, posiblemente ignorando a existencia de Lady Uanover, levar a cabo algo semellante: crear un folclore inducido. Pero hai enormes diferenzas: Ela actuou no XIX, a Deputación no XXI; en Gales xa desaparecera a vella arpa; aquí está moi viva a nosa gaita; alí cada quen vestía ó seu xeito, aquí hai unha rica e variada uniformidade; daquela non había leis de Patrimonio, hoxe está en vigor a de 1995; Lady Llanover amaba a súa lingua, potenciándoa entre os da clase alta, aquí… vostede verá; ela pagaba todo do seu peto, aquí son moi xenerosos cos cartiños de todos.

Non vou entrar-outros o están a facer, e moi ben- en cuestións técnicas, como o tipo de percusión, os tres roncos ou a marcialidade das bandas, tan afastada patrimonialmente do ser galego. Tampouco me interesa agora a cuestión dos gravados antígos, pois, se os tomáramos ó pe da letra, habería que se disfrazar de macacos e de cabuxas, como tantas misericordias de coro nos amosan; pero os estudosos sabemos ben o que esas representacións significaban.

Nunha xuntanza do padroado de Museo do Pobo Galego, Isaac Díaz Pardo, falando dunha das nefastas construccións ás que algúns arquitectos nos teñen afeitos, dixo: “Todo canto se poida solucionar con dinalmita non é problema”. Está visto que vostede, Sra. Delegada, non concorda con esta frase; considerando as súa reiteradas actuacións, nas que paraliza, un tras doutro, tódolos proxectos urbanísticos pontevedreses, aplicando – supoño- o criterio de Cunquiero de que toda pedra pertence á Idade da Pedra, e iso sospeito que debe de ser algo moi serio. E, se é preciso, ata as palmeiras, que se critican cando se plantan, mentres se defenden a morte as xa (tras)plantadas, aínda que lembremos onde estaban antes. Tampouco vou esaxerar, pois debo debo recoñecer que para outros concellos hai manga ancha, tanto para remexer petroglifos, como para andar a enredar cas pedras fitas ou cubrir de entullo mámoas e muros romanos, por non falar das protexidas desfeitas das infraestructuras viarias, mesmo sen publicación das memorias, se é que existen,.

Sra. Delegada: Ben sei que para os lexisladores que pariron a Lei de Patrimonio de 30 de outubro de 1995, todo o que non fora tanxible resultoulles evanescente e inaprensible; por iso, dos 99 artígos, so 2, o 64 e o 65, fan referencia ó patrimonio inmaterial. Pero están aí e teñen o mesmo valor que calquera dos outros, obligándonos a todos a cumprilos e, por suposto, a vostede tamén a facelos cumprir. E, disimule o meu atrevemento, voulle lembrar que o 65 di:”… gozarán de protección aqueles coñecementos, actividades, prácticas, saberes e calquera outra expresión que proceda de modelos, técnicas, funcións e crenzas propias da vida tradicional galega. Cando estean en previsible perigo de desaparición, perda ou deturpación (a cursiva e miña), a Consellería de Cultura promoverá as medidas oportunas…”. ¿Vai percibindo por onde vou?. Se un cataclismo bota abaixo a xoia de Santa María, con diñeiro sabemos e podemos facer outra semellante, e aquí encaixa a frase de Díaz Pardo; pero o día que desapareza a nosa lingua, o noso patrimonio espiritual, o noso foldore… nunca máis se poderá recuperar. Se un particular, do seu peto, fomenta clases de balalaica, está no seu dereito a facelo; pero se lle fai propaganda os cursos, dicindo que iso é folclore galego, ten vostede obliga de intervir. ¿Non será de maior gravidade que quen paga por “deturpar” (artigo 65) o noso patrimonio sexa a Deputación? ¿Sería o mesmo se estivera presidida por un militante doutro partido? Para min si, para vostede non sei.

Considerando que a Delegada Provincial non amosa dilixenda, actuando de oficio, quero que tome esta carta como unha denuncia pública dun particular para que incoe expediente informativo que dilucide, a tenor dos devanditos artigos, se hai ou non materia punible. Non quero, xa que logo, entrar en estéril polémica, alegrándome infinito se entre todos facemos recuar a idea inicial; pero acepto calquera tipo de debate en igualdade de condicións, e iso só será despis de xuño, cando ningún do dous exerzamos cargo público.

Como dicia o labrego, acepto a controversia retroactiva.

Crearon el Museo de la Emigración Gallega en la Argentina

Martes, Maio 3rd, 2005

La Federación de Asociaciones Gallegas de la República Argentina, entidad fundada en 1921 por un nutrido grupo de emigrantes, informa sobre la creación del Museo de la Emigración Gallega en la Argentina (MEGA), cuya presentación oficial se realizará, entre el 1 y el 31 de julio del presente año, durante una muestra que funcionará en el Museo Nacional de la Inmigración, situado en avenida Antártida Argentina 1355.

La iniciativa, impulsada desde hace varios meses por el titular de la Federación, Francisco Lores, tiene por objetivo primordial mostrar las profundas huellas de la colectividad gallega en la Argentina a través de distintos objetos como cartas, fotografías, indumentaria, herramientas, historias de vida, publicaciones y prensa. “El Museo recogerá el pasado y brindará la proyección a futuro de este colectivo emigrante”, aseguró el dirigente.

La muestra denominada “Gallegos, de Galicia a Buenos Aires. 1860-1960” exhibirá documentación que reflejará la cuestión social gallega, el contexto migratorio, los trabajadores y sus oficios, los sabores de una nueva cocina, la música, la cultura y las tradiciones de un pueblo que hoy es parte constitutiva de la realidad argentina.

Luego, el Museo funcionará en forma permanente, tras la presentación oficial, en la sede de la Federación, ubicada en Chacabuco 955, de Capital Federal. Allí se ofrecerá “un ámbito para la recuperación del protagonismo de los actores de la emigración gallega en Argentina y de sus vivencias”, expresó la directora de la flamante entidad, Isabel Barros.

“Es una propuesta novedosa -acotó la responsable del MEGA- porque hasta ahora los museos que hay sobre emigrados se han constituido en las sociedades expulsoras; en cambio ésta es una iniciativa hecha por los emigrados en la sociedad de acogida, lo que permitirá ofrecer características diferentes”.

Para enriquecer la muestra, los organizadores invitan a la enorme cantidad de emigrantes gallegos y sus descendientes, a participar activamente de la misma, acercándose a la sede de la Federación de Asociaciones Gallegas para donar o prestar objetos, contar anécdotas y brindar información sobre la emigración. Para ello, podrán dirigirse a Chacabuco 955, Capital Federal, o bien comunicarse al teléfono 4300-1790/7503, o por correo electrónico a la dirección info@fedegallega.com.ar

Nom os queremos

Martes, Maio 3rd, 2005

A Plataforma contra o desfile militar na Corunha apresenta un manifesto contra o desfile do exército espanhol o 28 de maio.

No próximo dia 28 de Maio, o exército espanhol vai desfilar com a sua parafernália militarista polas ruas da Corunha. O Governo municipal do PSOE -o mesmo que abriu as portas ao Governo de Aznar e foi o seu principal apoio ao longo da crise do Prestige-, a Junta do Chapapote e todas as forças vivas saudam o glorioso exército espanhol na Galiza.

O desfile é parte da ofensiva do Governo do PSOE para fazer visível e normal o que nom é mais do que umha quimera: a unidade de Espanha. À sua frente, estám hoje o presidente da Cámara da Corunha mais o seu amigo, o ministro da Defesa Jose Bono. Desta vez, decidírom que o “desfile da vitória” se figesse numha cidade de umha das naçons oprimidas polo Estado espanhol: Galiza.

Esta naçom, historicamente assovalhada polas forças dominantes do Estado, está a sofrer umha nova vaga de reconversom que implica o despedimento de milhares de trabalhadores, como é o caso de Izar. O desemprego e a precariedade atingem percentagens superiores à média estatal e condenam milhares de moç@s e mulheres à emigraçom. Numha naçom que recentemente sofreu um dos maiores atentados sociais e ecológicos da história europeia e mundial foi que decidírom que o “glorioso” exército espanhol faga a sua demonstraçom neste ano.

O mesmo exército que, quando o povo galego se encontrava na rua e no mar a luitar contra o Chapapote político e ecológico, véu, com a escusa da “ajuda aos danificad@s”, para avalizar o governo espanhol e o próprio Estado, verdadeiros responsáveis polo atentado. Como nom lembrarmos o seu patético e vergonhoso comportamento naquelas jornadas, que ficou para sempre gravado na nossa memória colectiva?. Como nom havemos de rejeitar com toda a rotundidade a teimosa e burda patranha de ocultar essa infámia que mesmo se apresenta como ajuda benéfica e humanitária?

Lembremos também como o “glorioso” exército espanhol tem no golpe de Estado de 1936, na posterior guerra civil e na longa noite de pedra da ditadura fascista o seu mais importante sinal de identidade; umha referencia inseparável dos longos anos de esmagamento de direitos e aspiraçons dos trabalhadores e das naçons e da repressom das libertades democráticas. A demonstraçom do 28 M é herdeira directa dos desfiles que lembravam à populaçom a “vitória” do fascismo.

Este mesmo exército participou na intervençom imperialista com os EUA e Gram Bretanha no Iraque até que a mobilizaçom popular impujo a sua retirada. É o exército que hoje, com a escusa da “ajuda humanitária”, contiua no Afeganistám, fazendo parte de ocupaçom deste país, e no Haiti é parte das tropas que garantem o golpe promocionado polos EUA e França contra o presidente Aristide.

O “glorioso” exército espanhol é, com o rei, a garantia constitucional da unidade de Espanha à força, umha garantia baseada na ameaça constante contra os povos e naçons que aspiram a exercer em liberdade o seu direito a se autodeterminarem. Para que se quer um exercito -quer dizer, as suas armas- se a tal unidade é “livre”, como assegura a propaganda do nacionalismo espanhol?

Também a aclamada Constituiçom Europea outorga novas tarefas ao exército espanhol. Converte-o em parte do conglomerado de exércitos imperialistas europeus que, em nome da “ajuda humanitária”, da “defesa da democracia” ou da “guerra contra o terrorismo”, podem intervir em qualquer lugar para prevenirem situaçons de conflituosidade social ou actuarem policial e militarmente contra os povos dispostos a exercer o seu direito de livre determinaçom. O exército espanhol fai parte da força policial e militar europeia preparada para gerir o estado de excepçom permanente a que se nos tenta submeter.

Nisso é que consiste a sua modernizaçom. Porque o principal inimigo somos nós.
Este é o exército que vai desfilar. E para que seja útil aos seus cometidos, tem de estar bem oleado. Por isso, aos gastos militares nom é aplicado o défice zero. Enquanto se reduzem os quadros de pessoal na Segurança Social e no ensino, se privatiza o transporte ferroviário e todos os bens públicos, se congelam os salários, com conseqüências fatais para os direitos e conquistas de trabalhadores e trabalhadoras, as campanhas para recrutar novos soldados nom cessam e os orçamentos para gastos militares nom deixam de aumentar: som os únicos que se incrementam nos últimos orçamentos do Estado, ocultos atrás de termos tam assépticos como a Investigaçom e o Desenvolvimento (o I+D). A maioria dos gastos de I+D dos orçamentos dedica-se à investigaçom militar. E essa nom é investigaçom para a paz nem para o desenvolvimento.

O Povo Trabalhador Galego, nomeadamente a sua juventude, por meio da luita antimilitarista, foi determinante na aboliçom do Serviço Militar Obrigatório (SMO) em 2001 e no questionamento e desprestígio social do militarismo espanhol, que é mesmo incapaz de recrutar ano após ano o número de soldados imprescindível para alimentar a sua letal maquinaria.

O exército, enfim, é a coluna vertebral desta política: tanto simbólica, com a sua parafernália e as suas bandeiras, como real, com as armas que imponhem à força um quadro jurídico-político e um sistema económico e social antagónicos com os interesses da maioria social.

A comemoraçom do Dia das Forças Armadas na Corunha é um desprezo para esta cidade e para a Galiza inteira. Contra o que nos di a propaganda reaccionária do vasquismo, entusiasmado por acolher o evento, a Corunha nom é o foco da Galiza provinciana, espanhola e direitista. Na Corunha ressurge a nossa língua e nasce o nacionalismo galego; na Corunha desenvolve-se umha forte tradiçom obreira e sindicalista revolucionária a que se vinculam as mais importantes greves da nossa história; na Corunha tivo lugar umha das mais contudentes e massivas resistências ao alçamento fascista, precisamente dirigido polo exército que agora se homenageia; na Corunha tem um dos seus núcleos principais a guerrilha anti-franquista dos 40; na Corunha articulam-se respostas galegas e populares nas últimas quatro décadas nos campos mais diversos da luita política. Som esta cidade e este País que reivindicamos a partir da pluralidade de vozes e implicaçons contra o desfile militar, luitando por umha resposta coordenada.

A passada intervençom contra a Constituiçom europeia demonstrou que existe na Galiza um modesto mas relevante espaço social de combate. A vontade de alargarmo-lo, implicando mais e mais sectores e alimentando umha verdadeira dinámica política plural e de massas, leva-nos a um amplo conjunto de organizaçons, colectivos e pessoas a fazer um chamado à participaçom activa para explicitar na rua, desde hoje até o dia 28 de Maio, que a Galiza nom permite tal vexame.

FORA TROPAS DO AFEGANISTÁM E O HAITI
POLO DIREITO DE AUTODETERMINAÇOM DOS POVOS
GASTOS MILITARES PARA GASTOS SOCIAIS
FORA EXÉRCITO ESPANHOL DA GALIZA

Galiza, Março de 2005

Manifesto contra o desfile de 28 de Maio