Archive for Marzo, 2005

Como non hai tempo para reformas, non se ha evitar a fraude nas eleccións

Luns, Marzo 28th, 2005

Cortizo recoñece que a fraude no voto emigrante é posíbel.

Noticia extraída de Vieiros.

A loita polo voto emigrante acada xa fortes combates a seis meses da celebración das eleccións. O recén nomeado embaixador en misión especial en Iberoamérica, o ex-deputado socialista Miguel Cortizo, xa se está ocupando de peneirar o censo electoral de residentes ausentes (CERA), que representa o 12% dos posíbeis votantes en outubro, tanto coma os cidadáns de Vigo e Pontevedra. Nas súas pescudas detectou máis de 5.000 censados mortos ou retornados Cortizo recoñeceu que a fraude electoral no voto emigrante é posíbel porque non é necesaria a identificación duns votantes que votan por correo, “co que unha soa persoa pode levar varios votos a depositar nas oficinas”. De todos os xeitos, “como non hai tempo de facer as reformas legais nestes sete meses”, non se
tomarán medidas para evitar este tipo de fraudes. Os censados galegos no CERA aumentaron un 10% dende o ano 2002.

El Censo Electoral de Residentes Ausentes reduce su número de gallegos en 2500

Sábado, Marzo 26th, 2005

La depuración tiene como finalidad evitar que vuelvan a votar muertos, como ya sucedió en comicios anteriores. Publicado en Crónicas de la Emigración

La depuración del Censo Electoral de Residentes Ausentes (CERA) emprendida por el Gobierno central ha permitido eliminar en un mes (de enero a febrero de 2005) un total de 2.507 gallegos inscritos en esa lista para concurrir a los comicios autonómicos de octubre próximo. La mayor reducción se registró en la provincia de A Coruña, con 734 censados menos, seguido de Pontevedra, con 676; Lugo, con 549; y Ourense, con una rebaja de 548 censados. Por países, Argentina experimenta la mayor reducción en el número total de inscritos al borrar el consulado 3.562 personas del CERA entre enero y febrero.

La cifra de 307.167 gallegos inscritos en el CERA en enero de 2005 se ha visto reducida, un mes después, a 304.660 gracias a la limpieza del censo que están realizando los consulados españoles, por orden del Ministerio de Asuntos Exteriores. La medida tiene como finalidad evitar que vuelvan a votar muertos, como ya sucedió en comicios anteriores. Para ello, los consulados tienen orden de ponerse en contacto telefónico con los emigrantes nacidos antes de 1920 y sus familiares para comprobar que siguen vivos.

Un total de 2.507 gallegos en el exterior han sido dados de baja entre el 1 de enero y el 1 de febrero de este año, lo que indica casi la tercera parte de la cantidad registrada en el conjunto del Estado, que supone 7.077 inscritos menos.

Por provincias, A Coruña computa el mayor número de eliminados del CERA (734), al pasar de 110.547 censados en enero a 109.813 en febrero. Le sigue Pontevedra, con 676 censados menos, que pasó de 89.756 a 89.080. En tercer lugar se sitúa Lugo, provincia en la que se dieron de baja 549 emigrantes, al pasar de 38.724 a 38.175. Por su parte, Ourense, que contabiliza sólo una baja menos que Lugo, pasó de 68.140 a 67.592 entre enero y febrero de este año.

Por lo que respecta a la provincia de A Coruña, destacan los casos de Abegondo con 104 inscritos menos; Aranga, con 68; y Val do Dubra, con 67. Otros municipios con un alto porcentaje de bajas son también Boiro (25), A Capela (24) y Santa Comba (22). Por el contrario, en Muros se registraron 61 nuevos inscritos, frente a los cinco de Malpica y los cuatro de A Laracha y Ribeira.

Dentro de la provincia de Pontevedra, sobresalen los casos de Vigo, con 92 personas dadas de baja, y la capital, Pontevedra, con 58 eliminados. También destacan A Estrada, con 31; Silleda, con 29; y Cambados, con 25. Los municipios que incrementan el número de registrados son A Lama y Ponte Caldelas.

Por lo que respecta a Lugo, entre los municipios que pierden más censados figura A Fonsagrada (44), Lugo capital (33), Pantón (26) y Mondoñedo y Taboada, con 25 bajas en cada uno de ellos.

Por último en Ourense, la propia capital es la que presenta mayor número de bajas (77). A distancia le siguen Carballiño, con 35; Bande, con 19; Boborás, 16, Barco de Valdeorras, con 15 y Maside, con 14 bajas. Otras localidades como Avión, Beariz y Nogueira de Ramuín contabilizan mayor número de inscritos.

Merma inusual

Ésta es de las pocas veces que el censo electoral de la emigración experimenta una merma de estas características, ya que, hasta el momento, el crecimiento era la tónica dominante. De hecho, en 1986, el número de gallegos en el exterior con derecho a voto era de 67.474 y una década después se situó en 149.424 personas. Por lo que respecta a las últimas elecciones autonómicas, los emigrantes gallegos en el CERA ascendían a 267.846 y hasta el pasado mes de febrero, la cantidad se situaba en los 307.167 censados. Sólo en los años 1989 y 1990 descendió el CERA al pasar de 67.474 en 1986 a los 45.440 de 1989 y de esta cantidad a 45.291, en 1990.

Entre las razones por las que se hace necesario depurar el censo figura el hecho de que los familiares no dan de baja a los fallecidos o que el emigrante retorne a su lugar de origen, pero no se borre del CERA.

3.562 borrados en Argentina

En el total del CERA, y por países, cabe destacar el caso de Argentina, donde han sido borradas 3.562 personas de enero a febrero de este año. Por detrás de Argentina se sitúa Estados Unidos, con 450 bajas, y Cuba, con 275. Le siguen Costa Rica, con 117, y Brasil, con 50 inscritos menos. Por el contrario, en países como Uruguay, Venezuela o México, se incrementó el número de censados. En concreto, en México, creció en 664 personas; en Uruguay, en 162; y en Venezuela, la cifra de nuevos censados es de 94.

En lo que se refiere a Europa, Suiza es el país con mayor número de eliminados (445). Por detrás se sitúan Reino Unido (380), Alemania (372), Bélgica (265) y Países Bajos, con 111 bajas. En último lugar figura Luxemburgo, donde sólo han sido borrados del censo siete españoles.

“El CERA se ha limpiado mucho”, dice Carmen Alcaide

La presidenta del Instituto Nacional de Estadística (INE), Carmen Alcaide, aseguró la pasada semana que el Censo de Electores de Residentes Ausentes (CERA) “se ha limpiado mucho” en los últimos años, pero advirtió de que puede quedar alguna irregularidad para los comicios gallegos del próximos mes de octubre. Alcaide recordó que en el exterior “son los consulados” los que tiene que depurar el censo, mientras el INE se encarga de gestionar “los datos para evitar duplicidades”.

La presidenta del INE indicó que este asunto “tiene siempre un problema de cariz político” y los consulados “tampoco tienen muchos medios”. En cualquier caso, Carmen Alcaide insistió en que los avances desde las pasadas elecciones autonómicas de 2001 son importantes, pues en los últimos años se ha hecho hincapié sobre todo en las comprobaciones de las personas de mayor edad para evitar que figurasen en el censo a pesar de haber fallecido.

7.077 emigrantes eliminados del censo en todo el Estado

Si el número de inscritos en el CERA se redujo considerablemente en Galicia el pasado mes de febrero con respecto a enero de ese mismo año, en el conjunto del Estado la cifra se eleva a 7.077 registrados menos. Tan sólo Almería y Cantabria experimentaron un incremento del número de censados, con 62 y 10 inscritos, respectivamente.

Las restantes provincias y comunidades autónomas españolas tendieron a la baja. Entre los casos más representativos figuran las grandes capitales, como Madrid o Barcelona, con 793 y 644 inscritos menos, respectivamente. León, por su parte, registró 264 bajas, y Málaga, 255. Asturias también destaca por el elevado número de emigrantes eliminados del CERA, que ascienden a 352 en el Principado.

Con menos de doscientos censados borrados figuran Badajoz (117), Cádiz (160), Salamanca (153), Sevilla (165), Zamora (113) y Zaragoza, con 115 inscritos menos. Entre las provincias que experimentaron una reducción de entre cien y cincuenta inscritos destacan Ávila (65), Cáceres (68), Córdoba (76), Granada (57), Jaén (93), Lleida (70), Murcia (66), Las Palmas (75), Santa Cruz de Tenerife (63), Valladolid (55) y Vizcaya, con 89.

Las comunidades autónomas de Baleares y Navarra también se inscriben dentro de esta categoría, con 72 y 55 eliminados, respectivamente. Las restantes capitales de provincia contabilizaron menos número de bajas. Concretamente, Ávila registró 23; Alicante, 27; Burgos, 19; Castellón, 28; Ciudad Real, 14; Cuenca, 27, Girona, 26, Guadalajara, 22; Guipúzcoa, 31; Huesca, 30; Palencia, 33; Segovia, 31; Soria, 33; Tarragona, 37, Teruel, 27, Toledo, 49; Valencia, 48; Ceuta, 17; y Melilla, 19. Por su parte, la comunidad de La Rioja contabilizó sólo 16 bajas.

Evolución en Galicia

La evolución del Censo Electoral de Residentes Ausentes en Galicia fue prácticamente en aumento desde el año 1986 y sólo experimentó retrocesos en 1989 y 1990. A partir de ese año, la cifra se incrementó siempre de un modo paulatino. Una de las mayores subidas se registró en el año 1993, con respecto, a 1990, en que se pasó de 45.291 inscritos a 104.347. Así mismo, entre 1996 y 1997 también se observa un gran salto, al pasar de 149.424 a 232.065.

No 2003 emigraron máis de 62 galegos e galegas ao día, un autobús enteiro

Xoves, Marzo 24th, 2005

(Extracto do artigo de www.galizacig.com)

Un 69,43% das persoas que emigraron de Galiza entre 1992 e 2003 tiñan entre 16 e 44 anos. Canarias, Baleares, Barcelona, Madrid, Andorra, Alemaña e Portugal consolídanse como os lugares de destino máis comúns. Lonxe de irse atallando, a emigración triplicouse pasando de 7.916 persoas en 1992 a 22.548 no ano 2003. Para a CIG estes datos demostran o fracaso das políticas económicas e laborais aplicadas en 16 anos de gobernos do PP en Galiza.

Entre 1990 e 2003 emigraron máis de 175.000 galegos e galegas

Así o denunciaba Manuel Mera, secretario confederal de Migración e Formación da CIG en rolda de prensa, acompañado por Xurxo Martínez, presidente da Federación Galega de Asociacións de Emigrantes Retornados e Manuel Domínguez, presidente da Asociación de Emigrantes Retornados Marusía.

Adóitase falar da emigración como un fenómeno do pasado. Porén, “estamos nun dos períodos onde a emigración é máis grande. O que cambiaron foron os destinos. Antes os emigrantes galegos dirixíanse ao exterior, segundo o momento a América latina ou a Europa. Agora, esta emigración dase, sobre todo, ao resto do Estado”, explica Manuel Mera.

Por iso, a CIG vén de anunciar a posta en marcha dunha campaña que se desenvolverá en varias fases, a primeira de sensibilización social, para visibilizar estes datos; a segunda de reunión coas organizacións de emigrantes para buscar medidas que eviten a constante sangría de xente nova e a terceira, de demanda aos poderes públicos, partidos políticos e organizacións sociais para que se poñan medidas efectivas para evitala e programas que faciliten o retorno aos galegos e galegas que están na emigración.

Case 158.000 persoas emigraron a outras CCAA

Un total de 157.836 persoas emigraron de Galiza a outras comunidades autónomas entre os anos 1992-2003. Delas o 69,43% tiñan entre 16 e 44 anos. Constátase así que “son precisamente aquelas persoas en idade de traballar e no seu mellor momento” as que buscan alternativas laborais no resto do estado “por falta de emprego, por xornadas moi intensas con salarios baixos ou pola elevada eventualidade, que medrou especialmente en Galiza na última década”, explica Mera.

Os lugares aos que máis emigran os galegos son Canarias (25,86%), Madrid (15,35%) e Catalunya (12%). Pola contra, os lugares menos elixidos polos galegos para emigrar son, ademais de Ceuta e Melilla, Estremadura (0,8%), Navarra (1,01%) ou a Comunidade de Murcia (1,9%).

Ao contrario do que cabería pensar, o 74% do total dos galegos proceden das provincias máis ricas e das zonas costeiras, de A Coruña (40,8%) e de Pontevedra (33,2%). “Esta é a primeira vez que se dá un proceso migratorio no que a procedencia das persoas que marchan á busca de alternativas laborais é maior das zonas costeiras, nomeadamente de comarcas como Ferrolterra, Barbanza, Costa da Morte ou O Morrazo” sinala o secretario confederal de Migración da CIG.

Mobilidade laboral

Para Mera é especialmente destacábel que, segundo os datos básicos de mobilidade laboral do ano 2004, hai un total de 65.673 galegos e galegas que terían asinado un contrato en outro lugar do estado. “Aínda recoñecendo que pode haber algunha persoa que asinara máis dun contrato ao longo do ano, iso non resta importancia ao dato. En todo caso, a maioría das persoas que emigran non o fan por un contrato temporal, senón por un que lles dea unha certa estabilidade e seguridade”.

Os datos analizados só reflicten unha parte da emigración existente, xa que se refiren unicamente ás persoas que marcharon fóra de Galiza e que se mudaron nos padróns. Nestes datos non figuran pois os das persoas que emigraron a outras comunidades autónomas ou a outros estados e que non modificaron o seu lugar de residencia. Aínda así son dabondo significativos, como para permitir obter unha visión da gravidade do fenómeno migratorio.

Por exemplo, segundo o goberno majorero (Fuerteventura), hai alí traballando uns 14.000 galegos, que representan un 17-18% da poboación total da illa, que é duns 80.000 habitantes. Esa xente é fundamentalmente “xente nova que se adica a dúas actividades económicas, construción e hostelaría”, explica Mera, quen sinala que ademais a súa procedencia, segundo constatan as autoridades insulares, é basicamente do Barbanza-Salnés, Costa da Morte e Bergantiños.

É especialmente destacábel que, en moitos casos, as persoas que emigran non o fan por primeira vez. Así podemos deducir que moitos emigrantes regresan a Galiza para intentar atopar un traballo e diante da ausencia de alternativas laborais optan por emigrar novamente. Tanto é así, que a cifra dos que emigraron por segunda vez ou superior (54,96%) é maior á dos que emigraron por vez primeira (45,04%).

Inmigración

Da inmigración que chega a Galiza hai que estabelecer matizacións, segundo sexan retornados ou inmigrantes de outras comunidades autónomas ou nacionalidades. O IGE non ofrece este dato desagragado, pero si se poden facer cálculos aproximativos, seleccionando dos inmigrantes só aqueles procedentes do Estado español, para saber se o saldo para Galiza é positivo ou negativo.

De feito, podemos imaxinar que os 21.786 inmigrantes procedentes de Suíza (Gráfica 5) con nacionalidade española, non son de Murcia ou Barcelona, que foron a Suíza e apostaron por instalarse en Galiza… Neste sentido, Manuel Domínguez, da Asociación de Emigrantes Retornados Marusía sinala “a maioría dos retornados proceden de Europa e en menor medida de América. Son, sobre todo, pensionistas, pero tamén hai persoas que emigraron na década dos 80-90 que regresan con algúns cartos aforrados como soporte mentres buscan un traballo en Galiza”.

Os datos de inmigración din que o 60% do total dos retornados de Europa entre 1992-2003 procedía da Suíza fronte un 13% de Alemaña. Canto a América Latina, o 40,9% dos chegados (con nacionalidade española) procedía de Venezuela e un 33,68% da Arxentina. Aínda con estas matizacións os saldos son, en xeral e ao longo da década analizada, negativos para Galiza.

Segundo Mera, o que é emigración real, se se eliminan os retornados, daría para Galiza un saldo negativo. “Porén, grazas á emigración Galiza presentou un crecemento vexetativo positivo nos dous últimos anos. É dicir, por primeira vez se compensou a caída da natalidade”.

Repercusións

A situación, para a CIG é gravísima. O secretario confederal de Migración, Manuel Mera subliña que, se ben é verdade que hai un proceso de substitución de emigrantes por inmigrantes, o que se materializa con estas cifras é o fracaso das políticas económicas e laborais do país. O que se está a producir é a substitución de man de obra galega por man de obra máis barata, incrementando así o empresariado a taxa de ganancia. Catalunya, por exemplo, é un mercado receptor, porque precisa man de obra, pero no caso galego expúlsase a uns para que entren outros.

Galicia en el Festival Internacional del Cine de Mar del Plata

Xoves, Marzo 24th, 2005

Es uno de los once festivales internacionales competitivos no especializados acreditados por la Fédération Internacional des Associations des Producteurs de Films (FIAPF) y el único en ese nivel en todo el continente americano.

20° FESTIVAL INTERNACIONAL DE CINE -MAR DEL PLATA, ARGENTINA (10 al 20 de marzo de 2005)

Más de trescientos films participantes “ilustraron la validez de mantener políticas activas de promoción en las industrias de la cultura”; en palabras de Jorge Coscia, presidente del Instituto Nacional de Cine y Artes Visuales, quien consideró a la ciudad de Mar del Plata, “el ámbito de la integración” donde cada país “pueda promover su producción cultural como derecho inalienable de su propio sentido de existencia”. Además destacó la importancia de los subsidios al cine nacional, ya que “nos integran sin riesgo económico para las partes” y describió al evento como un “espacio propicio a la diversidad cultural”.

Dieciocho salas de exhibición, diecisiete films en concurso, largometrajes y cortos de distintas procedencias, géneros y temáticas ( la mirada femenina, terror, ciencia-ficción, restrospectivas,documentales, cortometrajes, entre otros) lograron reunir nuevos exponentes y directores consagrados, como Emir Kusturica, Oliver Stone, Thomas Vinterberg e István Szabó.

Miguel Pereyra, presidente del Festival, manifestó que el objetivo fue “mostrar lo que este subcontinente puede crear, a pesar de sus escasos recursos y no pocas dificultades económicas” y estimó que en esta edición se ha profundizado la verdadera identidad del festival “enraizada en la América Latina”, coincidente con la creación del Mercado del Film del Mercosur , a partir de aportes del sector público y el privado.

“RAÍCES”, ESPAÑA EN EL FESTIVAL.

El programa “Raíces” del Instituto Nacional de Cine y Artes Audiovisuales, se puso en marcha dos años atrás, como parte de “El Mapa del Cine Español” , con la intención de ofrecer una muestra que integrara películas de cada una de las regiones. Esto se concretó tras establecer convenios con aquellas autonomías del territorio peninsular, con capacidad de producción fílmica propia.

En esta 20° edición del Festival, los protagonistas excluyentes fueron Cataluña y Galicia, quienes, en el mes de enero, constituyeron junto con la Argentina, un fondo para incentivar el acercamiento y la integración de las tres industrias del cine.

LA PRESENCIA DE GALICIA.

“El año de la garrapata” (dirigida por Jorge Coira Nieto, su primer largometraje), “La promesa” (dirigida por Héctor Carré y protagonizada por Carmen Maura) y “Camino de Santiago. El origen” ( de Jorge Algora).

“CAMINO DE SANTIAGO. EL ORIGEN” (2004)
64´, VDAD x 35mm, Color

Director: Jorge Algora
Producción: Adivina ProduccionesSL – Televisión de Galicia SA – Telecable Compostela SAU (La Coruña)
Guión: Jorge Algora, X. Antón Moure, Fran Martínez
Elenco: Fernando Sánchez Dragó, Vicente Méndez, Jesus Salgado

“Desde el origen, nuestra galaxia, la Vía Láctea, marca una dirección sobre la tierra hacia el fin del mundo. Gente de todos los tiempos ha recorrido ese camino señalado por las estrellas, en una apasionante búsqueda del sentido de la vida.”

Siglo XIII, Francia. Al joven Mathieu lo despiden, su madre viuda y tres ancianos de negro. Parte solo y liviano: lleva consigo el bordón, propio del peregrino, una cruz de madera al cuello – herencia de su padre – y un rústico cuaderno. A lo largo del viaje, repasará con la punta de sus dedos, los símbolos ancestrales allí ilustrados. Las mismas marcas que encontrará en el camino, inscriptas en construcciones megalíticas y en los bloques de los muros de los templos.

De pronto, la figura de un narrador irrumpe para dar paso al relato documental y, a partir de ese momento, la película se desarrollará en dos planos que irán alternándose; la historia del joven peregrino y el comentario o explicación del fenómeno: claro y mesurado, describe el peregrinar como viaje iniciático, explica el origen del camino y sus símbolos, narra la historia de los templarios y la búsqueda del Santo Grial.

El espectador se deja llevar por las bellísimas imágenes de los paisajes y de las edificaciones religiosas, como las del impactante octógono de Nuestra Señora de Eunate. Mathieu avanza en su periplo, a medida que avanzan las fichas en los casilleros del Camino de la Oca, que juegan peregrinos y caballeros, mientras beben en las posadas del camino

Y aparecen los prototipos: el maestro constructor que sienta las bases para la construcción de un templo, el aprendiz que recibe la aprobación del maestro junto con la piedra grabada, los caballeros templarios a quienes se les ha encargado la entrega de un manuscrito, los bandoleros que atacan y despojan a Mathieu de sus escasos bienes, los religiosos que lo auxilian y curan, el perseverante caballero en busca del Grial, el amable tabernero…

Patas de oca, laberintos, espirales, cruces…los símbolos se repiten luminosos en la mente del protagonista y en la pantalla. Mathieu arriba finalmente a destino…al final de la tierra que avanza hacia el mar, justo cuando el sol se pone. Como antaño, todos nos abstraemos en la contemplación de los últimos rayos. Finibus Terra. Finisterre. Fin.

XXIII edición do Curso de Cultura Tradicional Galega

Xoves, Marzo 17th, 2005

A asociación cultural Cantigas e Frores organiza este curso desde 1983.

Esta asociación ven organizando dende 1983, con carácter anual, un “Curso de Cultura Tradicional Galega”, con varias especialidades, e con caracter aberto e gratuíto. Este curso foi o primeiro que se fixo con carácter permanente en España e vense celebrado ininterrumpidamente tódolos anos en Semana Santa. Acadará no ano 2005 a súa XXIII edición.

Nos últimos anos foi patrocinado pola “Dirección Xeral de Promoción Cultural” da “Consellería de Cultura, Comunicación Social e Turismo” da Xunta de Galicia; colaborando o Excmo. Concello de Lugo coa cesión do Auditorio Municipal e os locais anexos da Piscina Municipal, onde de levan a cabo as clases.

As especialidades do curso son as seguintes:

1. Técnicas de gaita
2. Técnicas de canto e pandeireta
3. Técnicas de percusión tradicional
4. Técnicas de baile tradicional
5. Técnicas de zanfona

Cada persoa pódese inscribir nunha especialidade. Para as especialidades 1, 2, 3 e 5 teñen que asistir cos correspondentes instrumentos musicais.

Neste ano, 2005, serán Profesores:

DANIEL BELLÓN GARCÍA (Técnicas de gaita) – Profesor na “Escola de Gaita Tradicional” da Sociedade Cultural Medulio (Ferrol). Membro de grupos como a Banda de Gaitas ‘Airiños de Fene’, ‘Roquementroque’, ‘Xaloucos’ ou ‘Luvas Verdes’, cos que ten realizado importantes actuacións en España, Portugal e Francia.

Acadou moitos trofeos, algúns en repetidas ocasións, coas mencionadas formacións e en solitario. Foi nomeado “Gaiteiro Maior de Fene”, e ten participado en varias gravacións así como nalgunhas publicacións.

UGÍA PEDREIRA (Técnicas de canto e pandeireta) – Directora do Conservatorio de Música Tradicional e Folque de Lalín.

É Cantante e Psicóloga. Fundadora do proxecto MARFUL. Coñecida na música tradicional polos tres discos editados co grupo Chouteira e pola súas
constantes colaboracións en distintos estilos musicais (O Musical Dillei,
Nación Reixa, Banda Basotti, Eliseo Parra, o espectáculo Son delas, Susana
Seivane, Cempés, a música para a exposición Narracións de Caxigueiro, o
espacio sonoro do Canto Do Dime-dime de Factoria Teatro,etc.). No ano 2000 crea e dirixe o Conservatorio Folque de Lalín onde imparte aulas de canto.

XOSÉ LOIS ROMERO GAGIGAL (Técnicas de percusión tradicional.) – Membro do Grupo de Música Tradicional do IGAEM, corpo musical habitual do Ballet Galego Rei de Viana.

Forma dúo con Xesús Vaamonde. Tamén é membro de Lelia Doura e, ven exercendo como percusionista de Luvas Verdes. Forma parte do espectáculo ‘Projecto Ninguém’, na montaxe ‘Ball-cans’. Ten acadado diversos premios e recoñecementos, algúns deles en varias ocasións. Ten participado en diversas gravacións, e feito varias publicacións. Algunhas obras súas forman parte do repertorio de coñecidos artistas

SERGIO COBOS (Técnicas de baile tradicional) – Profesor de baile tradicional impartindo clases en diferentes grupos.

Tamén fai unha ampla labor de recollida de música e bailes tradicionais. Foi
membro de Violia e Rumbadeira e estivo trece anos no grupo Cántigas e
Agarimos. Impartiu cursos en Pamplona, Barcelona e Nova York e ten
participado en diferentes festivais e obradoiros de baile internacionais en
Francia e Portugal.

GERMÁN DÍAZ (Técnicas de zanfona) – Forma parte dos proxectos: BALDO
MARTÍNEZ CUARTETO ACÚSTICO, SINFONIA QUARTET, NUKE TRIO, RAO TRIO, LUKUM TRÍO, Dúo Anxo Lorenzo-Germán Díaz, DÚO DE FUEGO (Pascal Lefeuvre y Germán Díaz), Dúo Gorka Hermosa-Germán Díaz, Dúo Wafir Sheik-Germán Díaz, LA PARRUS DIXIE BAND, e dirixe o seu propio espectáculo, “EL SÚETER DE CLAUDIA”. Foi membro da VIELLISTIC ORCHESTRA en Francia.

Traballou con cantantes coma MARIA SALGADO e UXÍA. Tamén pertenceu ó grupo galego LAIO. Ten actuado por toda España, Francia, Arxelia, Irlanda, Alemania, Portugal, Bélxica, Países Baixos, Noruega, etc.
Foi compositor en diferentes obras teatrais, ten desenrolado unha ampla
actividade docente e editou diversas publicacións. Tamén colaborou en case
un centenar de grabacións discográficas. Galardoado co premio “Racimo de
Oro” da música. Ten a súa propia discográfica.

A este curso asisten coma alumnos músicos e bailarines de todo o Estado e,
en ocasións, de outros países.

Nas últimas edicións a duración do curso foi de tres días, aínda que en
anteriores ocasións ten cuberto a Semana Santa completa. O horario ocupa
todo o día, dende as 9:30 da mañá ata as 20:00 do serán.

No referente ás incricións pódense facer dende o momento da convocatoria do curso que, ainda que non ten unha data fixa, vense facendo un mes e medio antes da apertura do curso. A asociación, nese momento, fai comunicados á prensa, ós socios e a outras asociacións, así como ós anteriores participantes e a entidades relacionadas co mundo da Cultura Galega, tales como Casas Galegas de toda España e no extranxeiro.

Os datos requiridos nas inscricións son os seguintes:
Nome e apelidos, DNI, teléfonos, enderezo, enderezo electrónico (se ten),
código postal e localidade. Especialidade na que solicita inscribirse.

As inscricións pódense enviar a:

APARTADO DE CORREOS 344 – 27080 LUGO
FAX: 982 26 52 80
E-mail: inscricions@cantigasefrores.com
O prazo de inscripcións remata no momento que se cubren as prazas de cada especialidade.

Carta aberta aos que non me queren chamar polo meu nome

Mércores, Marzo 16th, 2005

Un artigo de Xabier P. Docampo (tomado de Vieiros).

Señoras e señores: Permítanme que non lles diga queridos nin prezados nin estimados nin ningunha das fórmulas de cortesía que é costume usar nas cartas. É que eu nin os quero a vostedes, nin os aprecio nin os estimo, simplemente os sufro.

Verán, vostedes teñen o feo costume de, por máis que eu lles diga que me chamo como consta enriba deste escrito, me chamar Javier. Aínda que son moitos e moitas os que me fan tal cousa, voulles poñer o máis recente exemplo. A semana pasada chamei á clínica para pedir hora co oculista. Respondeume unha voz feminina que despois de me dicir que fose o venres ás seis e cuarto (todo isto en castelán por máis que eu lle falaba en galego), pediume o meu nome:

–Xabier –díxenlle.
–Javier –corrixiu ela.
–Non, non Xabier –insistín.
–Si, ya, ya… –dixo.
–Xa estamos coma os camareiros co café con leite –rosmei eu.
–¿Cómo? –dixo ela.
–Que me chamo Xabier, non Javier.
–Bien, pues el viernes a las seis y cuarto.
O venres cheguei e, como era a primeira vez que ía, abriume unha carpeta para o meu historial na que escribiu: Javier.
–Perdoe é que aí pon Javier e eu chámome Xabier, quere que lle amose o DNI?
–Ah, bueno, pues después ya lo corrijo.
–Si, mírame neste ollo que teño un lixo.

O oculista chamoume Javier todo o tempo. Á saída a rapaza despediume chamándome Javier… Non sei se volverei, pero é que xa non me quedan oculistas na cidade na que vivo, nin traumatólogos nin dermatólogos nin cardiólogos nin… Eu fago un par de intentos de que poñan o meu nome ben, pero tampouco insisto moito non sexa o demo que non me curen, que é o importante. O caso é que a receita para facer os lentes pon Javier. Todos escriben Javier por máis que lles digo que me chamo Xabier, aínda que eu vaia co carné de identidade entre os dentes. Alí pon ben clariño Xabier, que bon traballo que me custou que mo puxesen en galego porque era ao primeiriño de saír a norma e os funcionarios do rexistro non tiñan claro que fose legal tal rareza.

Pero non son só os do ramo da sanidade. É igual cos do ramo do dereito, que hai anos que teño pendente unha escritura porque non dei aínda cun notario na miña cidade que ma faga en galego. (Que máis che ten a escritura. Hai que ver que raro es!). Tamén me pasa con moitos funcionarios, nomeadamente cos de correos, que é frecuente que o aviso de que teño nas súas oficinas unha carta ou un paquete tamén poña Javier, aínda que o orixinal di clariño Xabier.

Outro tanto pasa cos de mensaxaría privada. E ademais cando falan desde o chirimbolo do portal din:
–Don Javier?
–Don un raio que te tronce… Eu chámome Xabier e no paquete ou carta pon Xabier.
Iso si, vostedes póñenlle aos seus fillos Iván, Anna, Michael, Iker… e pobre do que escriba Xoán, Ana, Miguel, Visitación… Ou Jessicas sen os dous eses, Jonathan sen o th, Kevin con Q… A semana pasada estiven nun colexio ao que ían os fillos e fillas da xente podente da cidade e había Sheila, Siomara, Nadir… Eses nomes non son raros, o raro para vostedes é que eu me chame Xabier e non Javier.

O funcionario daquel bonito conto de Suso de Toro trataba de convencer ao home que lle era mellor o nome en castelán. Pero é que a min non me fan caso ningún, danme a razón do tolo e despois escriben o que lles dá a gana.

En que país vivo? Nun estraño lugar no que os que falamos a nosa lingua, a que a nosa máxima lei chama “propia de Galicia” somos uns seres raros aos que hai que obrigar a cambiar.

Que o meu nome sexa en galego non lles cabe na cabeza e néganse a admitilo. Nunha palabra, vostedes fan estas cousas porque din que están contra á “imposición do galego”, seguramente non se decatan de que a única imposición que hai é a do castelán, e ao acontecido me remito.

Que lles vaia ben.

Tampouco haberá urnas para emigrantes nas vindeiras eleccións

Martes, Marzo 8th, 2005

Quintana asegura que non hai escusa para adiar a reforma. (Noticia extraída de Vieiros)

O goberno español apelou a “enormes dificultades técnicas” para adiar até despois das eleccións autonómicas galegas a reforma da Lei Orgánica do Réxime Electoral Xeral, que incluiría a posibilidade de que os galegos residentes no exterior puidesen votar en urnas instaladas nas embaixadas, consuladas ou centros da emigración. “Non desbotamos ningunha medida mentres non se avance dabondo na identificación electrónica para implantar o voto pola rede”, asegurou o director xeral de Emigración, Jesús Ramón Copa, quen anunciou que o goberno procederá ás “depuracións” do Censo de Residentes Ausentes, CERA, para garantir a limpeza do voto. O portavoz nacional do BNG, Anxo Quintana, advertiulle ao PSOE que está a tempo de reformar a lei electoral e que espera “que ninguén caia na tentación de pensar que é mellor que as cousas sigan como están para tirar proveito delas”.

Para Anxo Quintana, o goberno ten dúas posibilidades para realizar esta reforma antes de outubro: que o faga por iniciativa propia ou a través de grupo parlamentario. Quintana anunciou que o BNG xa presentou unha proposición no Congreso para reformar a lei electoral e sinaloulle ao goberno central que “xa ten á súa disposición” a “posibilidade institucional” de realizar esa reforma.

O portavoz nacional do BNG lembrou que no anterior período de sesións do Senado xa foi aprobada unha moción do BNG, CiU e PNV que reclamaba ao goberno melloras no proceso electoral na emigración. “Están a tempo de facelo antes das eleccións”. “Non hai escusa”, engadiu.

Os emigrantes, case o 12% do censo electoral galego

Segundo os últimos datos do CERA, Galiza concentra o 27,30% dos residentes no exterior con dereito a voto de todo o Estado, o que supón 306.933 posíbeis electores. Deste xeito, case o 12% do censo galego reside na diáspora, proporción que se incrementa até o 19% na provincia de Ourense.

O CERA experimentou nos últimos catro anos un notábel incremento ao pasar de 268.451 emigrantes que tiveron dereito a voto nas eleccións autonómicas de 2001, aos case 307.000 que figuran na actualidade, o que supón un aumento do 14,33%. En todo caso, nas últimas eleccións ao parlamento galego, só votaron o 25,54% dos residentes no exterior inscritos no CERA.

Os científicos cualifican de "despropósito" o afastamento do Prestige

Martes, Marzo 8th, 2005

(Noticia extraída de Vieiros)

A decisión de afastar o Prestige da costa foi un “grave erro”, “científicamente insustentábel” e puido derivar nunha “catástrofe aínda maior”, porque o petroleiro afundiu “na peor zona posíbel” pola súa alta actividade sísmica.

O oceanógrafo Fiz Fernández Pérez e o catedrático de Estratigrafía de Xeociencias mariñas da Universidade de Vigo, Federico Vilas Martín, coincidiron en sinalar na comisión de investigación do Prestige que o barco debeu conducirse a un porto de refuxio, porque o impacto medioambiental “sería dez veces menor”. Esta tarde comparecerá na comisión o representante de Nunca Máis, Rafa Villar.

Fiz Fernández e Federico Vilas recoñeceron a súa “gran sorpresa e perplexidade” pola decisión de afastar o petroleiro e o “despropósito” que supuxo levalo onde afundiu. Ambos advertiran que as condicións da zona do afundimento eran “científicamente coñecidas”: risco xeomedioambiental medio-alto e correntes que levarían o fuel á costa e o espallarían por toda a fachada atlántica.

En concreto, segundo informa Europa Europa Press, Fiz Fenández, o único participante galego nas campañas Prestinaut realizadas a bordo do buque Atlante xunto co submarino Nautile, asegurou que o buque “foi parar á peor zona posíbel”.

Un argumento no que coincide o xeólogo mariño da Universidade de Vigo, Federico Vilas Martín, quen advertiu que era coñecido pola comunidade científica que a zona onde se levou e afundiu o Prestige posúe unhas características sísmicas, de 5,5 graos sobre 9 na escal Ritcher, ao estar nun sistema de fallas “tectónicamente activas”. Por esta razón, a catástrofe “puido ser aínda maior”, xa que se puido producir un “estoupido de fuel cara arriba”.

“A cultura científica galega naufragou co Prestige”
Vilas Martín recriminou que se tomaran estas decisións tendo en conta que toda esta información se coñecía con anterioridade ao accidente, un feito que o oceanógrafo Fiz Fenández atribuiu a que “prevaleceu o enfoque tecnócrata sobre o saber científico”.

“Nos primeiros días do accidente, a cultura científica galega naufragou co Prestige”, asegurou Fiz Fernández en referencia ás declaracións das autoridades sobre a solidificación do fuel ou a corrosión do pecio. Unhas declaracións que o oceanógrafo atribuiu a unhas “información falasa e pouco rigorosa”.

Fernández sinalou que, aínda que o accidente aconteceu polo mal estado do buque, a súa xestión “magnificou os danos no tempo e no espazo por unha información defectuosa”.

As autoridades exerceron censura sobre os informes científicos
Vilas Martín lembrou que na actualidade hai fuel enterrado nos areais o que supón un risco de contaminación “difícil aínda de resolver”. Ambos científicos recoñeceron tamén que sufriron censura por parte das autoridades nos traballos nos que participaron nos primeiros días da catástrofe. Así, Fiz Fernández apuntou a “tensións” no grupo de investigación no que participaba a bordo do Atlante e asegurou que a misión foi deseñada cun interese “máis político ca técnico”.

Vilas Martín acusou o Ministerio de Ciencia e Tecnoloxía de impedirlles dar a coñecer á opinión pública os resultados dos seus traballos e, polo tanto, que estes non chegaran a ver a luz. “Isto é moi duro para un científico”, engadiu.

O catedrático de Estratigrafía precisou que lles deron ordes de entregar os resultados dos seus estudos a Repsol, encargada da “marquesina” coa que se cubrirá o pecio, co obxecto de que os transladasen a unha empresa escocesa, xa que se lles indicou que se faría un estaudo, coa maior rapidez. Con todo, Vilas Martín asegurou que coñeceu ese informe “hai só 28 días” e alertou que os resultados dese estudo “son claramente insuficientes” para levar adiante a instalación da “marquesina”.

Concentración en Madrid para lembrar a Xosé Couso

Luns, Marzo 7th, 2005

Este martes día 8 de marzo haberá una concentración diante da embaixada dos EE.UU. para reclamar xustiza pola morte hai 23 meses do periodista galego Xosé Couso. Desde Fillos de Galicia apoiamos esta concentración para que se investigue e depuren responsabilidades nesta morte dun traballador emigrante galego a mans do exército estadounidense.

23 meses da morte de Xosé Couso Parrado

Premio Bolboreta para unha Filla de Galicia

Martes, Marzo 1st, 2005

Mª Rosa Iglesias, socia da A.C. Fillos de Galicia, recibe o Premio Bolboreta.

María Rosa IglesiasMª Rosa Iglesias, unha galega dunha aldeíña preto de Compostela, emigrada a Arxentina con 5 anos, acaba de recibir o PREMIO BOLBORETA de narración breve , dentro dos Concursos Públicos Culturais que convoca cada ano a Consellería de Emigración, coa súa excelente narración “EL PUENTE ROTO”.

Esta loitadora socia da A. C. Fillos de Galicia , encargada editorial da Lista Fillos-L , que nos acompaña e sorprende continuamente na rolda cos seus resúmenes quincenais, sempre tan interesantes, deixou neste espléndido relato, que agardamos ver publicado axiña pola Xunta, moita da súa propia experiencia como nena emigrante : as emocións intensas, os soños , as lembranzas fermosas da súa aldea, as penurias económicas, a dor do desarraigo e do desprezo, , pero por riba deso, a forza , o esprito de sacrificio, o traballo, a honradez e a dignidade que levaron aos galegos emigrados a Arxentina (como a calquera outro pais do mundo) a saír adiante.

Todo isto escrito con esa facilidade que María Rosa posúe para transmitir ao lector os máis intensos sentimentos, e as máis fermosas imaxenes da lembranza, que nos transportan ao porto de Vigo dos anos 50, e logo a cidade de Bos Aires que vemos aparecer diante dos ollos da nena, e que sentimos medrar ao longo do relato.

¡Parabéns polo premio, Mª Rosa !